To nie był dla mnie łatwy miesiąc, jeśli chodzi o obcowanie z twórczością ludzi, których gargantuicznie podziwiam. Oj nie.
Na wstępie zaznaczam - idąc tropem pierwszego akapitu - Christopher Nolan to mój mistrz. W pewnym momencie przywrócił mi wiarę w kino i moc filmu. The Prestige uważam za jeden z najlepszych (najlepszy?) film jaki widziałem, a The Dark Knight za najlepszą adaptację (pod względem realizacji i warsztatu) komiksu jaka powstała. Oba są moją obsesją, znam je niemal na pamięć. Nolan jest wielki, bo ma cel i go realizuje, bo ma umysł, który sięga dalej niż przeciętny, bo wierzy w siłę własnej wyobraźni.
A jednak i wielcy się mylą.
Interstellar muszę ocenić surowo. Składa się na to kilka przyczyn, a najważniejsza to brak konsekwencji w działaniu, którą zauważyłem już przy The Dark Kinght Rises. Chodzi mi o to, że do nakręcenia ostatniej części trylogii przygód Batmana, Nolan cechował się niezwykłą dbałością o detal. Nie ważne czy chodziło o dwie pierwsze części Batman, podróże w umysły i sny, o wiktoriański pojedynek iluzjonistów, czy o poszukiwanie zabójcy żony. Detale były ważne, choć wiadomo - zawsze można się do czegoś przyczepić (głównie myślę o The Dark Knight), jednak dbałość o szczegół był zawsze istotnym faktorem filmów Nolana. Taki znak firmowy, charakterystyczny ruch pędzla na płótnie.
Interstellar tego nie ma, a rażące, irytujące błędy, dziury w scenariuszu i brak dbałości - wręcz brak szacunku - do detalu mierzi przez długie trzy godziny. Jasne - usłyszę zarzuty, że się czepiam i wysysam przyjemność z międzygalaktycznych podróży jakie zafundowała nam nieskończona wyobraźnia reżysera. Zgadzam się ze smutkiem, jednak Nolan wpadł w pułapkę, którą sam sobie zafundował. A przynajmniej w moim odczuciu. Bo to właśnie te detale lubiłem u niego najbardziej, to oddanie dla spraw, które inni porzucali, nie zwracali uwagi. Nolan swoimi filmami ustanowił swój własny manifest twórczy i ja jako oddany fan, liczyłem, że tego manifestu się będzie trzymał. Jednak tego nie zrobił, co dla mnie jest twórczą hipokryzją, a ja hipokryzji nie trawię.
Żeby to co pisałem wyżej potwierdzić, musiałbym teraz wymienić listę tych detali, które aż tak drastycznie wpłynęły na moją ocenę. Biję się z myślami: zrobić ją, czy nie. I decyduje, że jednak spasuje. Po pierwsze trochę tego zauważyłem (a wydaje mi się, że nie taki jest sens recenzji, żeby to teraz wymieniać), po drugie zaś, ktoś może tego filmu jeszcze nie oglądał, a to by była gigantyczna lista spoilerów, ponieważ te detale dotyczą głównie dziurawego, niestałego scenariusza i historii. Jeśli ktoś jest zainteresowany - zapraszam do dyskusji.
Jednak to nie jedyny zarzut. Sama idea filmu, oparcie o pracę fizyka teoretycznego Kipa Thorna, jest dla mnie lekką filmową skuchą. Jasne - lubię inteligentnych ludzi, robiących inteligentne filmy. Ale Interstellar idzie krok dalej. Próbuje nam na szybko, w natłoku akcji, informacji i efektów specialnych, sprzedać, wcale nie takie podstawowe, teorie fizyczne. Ja osobiście przyznam, że się konkretnie zgubiłem. Rozumiem, że to także moja wina - fizyka to nie jest moja brożka (mocna dwója na koniec liceum.... także ten...) i rozumiem, że pewne zawiłości i zapętlenia, to jest kolejny znak rozpoznawczy reżysera Memento. Jednak tu jest tego tyle, że te wszystkie teorie, hasła i nazwy z fizyki teoretycznej po prostu gubią się w głowie, człowiek się zastanawia co jest czym i co z czego wynika. Przyznam, że jest to do ogarnięcia, jednak mi pomogła spokojna lektura, research i liczne minuty spędzone na szukaniu informacji dotyczących zawartych w filmie teorii (innym zagubiony zwłaszcza polecam stronę: http://screenrant.com/interstellar-ending-spoilers-time-travel/3/ - ZAWIERA SPOILERY!). Rozumiem, że są osoby, które załapały to z miejsca, jednak wydaje mi się, że bracia Nolan pisząc scenariusz trochę przeliczyli możliwości rozumienia tylu nowości, wśród swojej publiki. Wyżej wspomniane nieścisłości w scenariuszy, niestety także tego nie ułatwiają. Wydaje mi się Christopher i Jonathan (brat, scenarzysta) Nolanowie, wypalają się biorąc się w każdym następnym projekcie za wielkiego blockbustera. Może tu tkwi szkopuł? Po cichu liczę, że następne dzieło braci będzie skromniejsze, bardziej w stylu Memento, Insomnii, czy nawet The Prestige. Kino epickie, ale jednak opierające się na dokładnym scenariuszu i wielkich umiejętnościach Christophera. Jakiś kryminał, film szpiegowski czy thriller? Kto wie?
Wszystkie filmy autora trylogii o Człowieku Nietoperzu, zawsze zawierały jakieś śladowe ilości patetyzmu, pewnej podniosłości, jednak zawsze były na tyle zgrabnie zakamuflowane, użyte tak, by nie raziły w oczy. Tu znowu Interstellar nie kontynuuje tradycji poprzednich dzieł. Pewne "wielkie rozmowy" aż biją po oczach taką podniosłością, że aż stają się jawnym kiczem. Pewne zachowania są tak wyhiperbolowane, że niemal podciągnięte do rangi wydarzenia przełomowego. Użyty w filmie wiersz, ma to samo zastosowanie. Podniosłość, podniosłość i jeszcze raz podniosłość. Jasne, temat filmu jest podniosły sam w sobie, wydawałoby się, że to pasuje. Nie. To wszystko kisi się we własnym sosie, bulgoce, aż przelewa. Zwyczajnie drażni.
To może teraz o tym co się filmowi udało?
Film mimo wszystko robi wrażenie. Wizualnie jest fantastyczny, a wcale efekty wcale aż tak nie trącą komputerem i sztucznością jak zapewne by mogły. Reżyseria, mimo już wspomnianych problemów ze scenariuszem, jednak stoi na wysokim, nolanowskim poziomie, choć wydaje mi się, że były momenty niepotrzebnie za długie, były też momenty niepotrzebnie zbyt dynamiczne (głównie kiedy film wykładał nam nowe fizyczne teorie). Aktorstwo także stoi na generalnie wysokim poziomie, zachwyca zwłaszcza niezawodna Jessica Chastain, choć mam wrażenie, że Matthew McConaughey rolą Coopera za bardzo wzorował się na swojej roli w serialu True Detective.
Film i braci Nolan, mimo błędów, muszę jednak pochwalić za to, że poszli krok dalej. Nie wiem, czy faktycznie badane teorie fizyczne staną się teraz podstawą nowego nurtu filmów science fiction i czy będą spełniać taką rolę, jaką przez lata spełniały książki. Ale mimo wszystko - brawa za odwagę, za wyobraźnię, która - mimo, że nie idealnie - potrafiła ubrać "suchą teorię" w historie, postaci i akcję. To naprawdę wielka sztuka, a ja doceniam i wypatruję siły wyobraźni.
Interstellar to był, z zamysłu, wspaniały krok w przyszłość, który chyba jednak okazał się lekkim potknięciem. Jednak wieżę, że koniec końców duet braci Nolan wyciągnie z niego pewne wnioski i następnym filmem znów mnie zachwyci. Jak wspomniałem wyżej - może czas wrócić do znacznie skromniejszych korzeni?
Patrząc też na to jakie wrażenie film zrobił na świecie, także wśród twórców - myślę, że Interstellar przekroczył pewną granicę, którą rok temu ustanowił Cuaron i jego Gravity, stawiając linię dalej. Nowe Space Odyssey? Jakościowo na pewno nie, ale jeśli chodzi o impakt na kino i jego postrzeganie? Myślę i mam nadzieję, że tak.
W końcowym rozrachunku Interstellar mnie zawiódł, a oczekiwania miałem przeogromne. Zwłaszcza, że liczyłem na powrót do formy po bardzo średnim The Dark Knight Rises. Uznając kosmiczną epopeję za najgorszy dotychczas film w zbiorze braci Nolan, myślę, że warto się na niego przejść i wyrobić sobie zdanie. Recenzje na świecie są różne - od zachwytu, poprzez sceptycyzm, aż po niezadowolenie. Szczerze żałuję, że ja reprezentuję tę ostatnią grupę. Jednak to jest właśnie piękno filmów. Każdy przeżywa je inaczej, a w tym wszystkim każdy ma racje. I ten film to potwierdza.
czwartek, 20 listopada 2014
środa, 12 listopada 2014
Foo Fighters - Sonic Highways (***3/4)
Dawno nie miałem takiego problemu z oceną. Generalnie lubię jasne sytuacje - albo coś jest słabe, albo coś jest mocne. Ewentualnie słabe, z potencjałem, tak, lubię czasem nagradzać tych, którym nie do końca się udało, ale się starali. Jednak taka kategoria dotyczy tych, którzy zaczynają, stawiają pierwsze kroki, mają prawo do błędów i potknięć. Ale to nie Foo Fighters. 20 lat na scenie to nie pierwszyzna. Byli kiedy potrzebowałem. Uratowali mnie swoją muzyką. Są też super ludźmi, co w przypadku gwiazd rocka, nie jest takie oczywiste. Ale czegoś zabrakło. Dlatego naprawdę miałem problem z oceną ich nowego albumu. Trzy gwiazdki i trzy czwarte. Hmmm. Właściwie po to przyjąłem system 5 gwiazdek, z ewentualnymi połówkami, żeby uniknąć tego typu sytuacji.
Nic nie jest czarne, albo białe. Wszystko jest ekstremalnie szare.
Aby dobrze zrozumieć mój dylemat, trzeba sobie uświadomić jedną rzecz. Sonic Highways należy rozumieć dwojako: albo jako album - osobny byt muzyczny (i wypada to dość blado), albo jako album będący korelacją z serialem dokumentalnym HBO, pod tym samym tytułem. Można się zdziwić, ale bez znajomości idei, esencji serialu, ten long play traci naprawde wiele.
Może się teraz wydać, że nie jestem do końca uczciwy pod tym względem, bo:
a) serialu nie ma jeszcze w Polsce
b) nawet jeśli się go oglądało "poprzez zagraniczne media", to są to tylko 4 odcinki, więc połowa albumu.
Zgadzam się. I tu mam nadzieję wykazać moją pointę. Cztery odcinki, które już miałem przyjemność obejrzeć, rzucają zupełnie, kompletnie inne światło na kawałki z płyty, których dany odcinek dotyczy. Także jestem w stanie z czystym sumieniem założyć, że kolejne 4 także pokażą mi coś, czego nie widzę (właściwie nie słyszę) na pierwszy rzut oka (a właściwie ucha).
To może do sedna, co?
Sonic Highways ma jeszcze jeden problem. Właściwie dwa. Po pierwsze: Jest następczynią genialnego Wasting Light. To niestety duże - okazuje się, że za duże - buty. Gdyby było na odwrót - widział bym pewną wyraźną ewolucję. Dobry album, jakim niewątpliwie jest Sonic Highways, zostaje zastąpiony albumem wybitnym - jakim jest Wasting Light.
Po drugie: jest za krótki. Rozumiem, że wiąże się to z ideą nagrywania albumu w ośmiu ikonicznych, dla amerykańskiej muzyki, studiach, jednak czuć tę krótkość. I nie chodzi o czas, ponad 41 minut to porządny wynik. W piłce mówi się, że drużyna przegrała sezon, bo "ławka była za krótka". Sprawdza się to też poniekąd w przypadku ósmej płyty Fightersów. Płyta, w mojej skromnej opinii, idealnie dzieli się na pół. Cztery kawałki są świetne. Cztery mocno przeciętne. To pewnie bardzo indywidualna sprawa, ale dążę do tego, że gdyby było 10, może 11 kawałków na płycie, tak wyraźny dualizm dobrego z przeciętnym, nie był by tak widoczny. Przecież na Wasting Light, też nie każda piosenka mi się podobała! Ale jednak, tych lepszych było więcej. Mówię - to sprawa indywidualna, jednak ten krótki wachlarz możliwości wyboru, trochę rzuca się w oczy.
A teraz, wrócimy do pierwszego problemu. Sukcesja po wydanym w 2011 roku, siódmym long play'u. Wasting Light był trudny. Nie zawsze melodyjny, nie oczywisty, czasem niełatwy w odbiorze, bardziej surowy, a przez to zwyczajnie lepszy muzycznie. W swojej surowości, bardzo kreatywny i bliższy klasycznemu rockowi. Sonic Highways bliżej (ale też nie aż tak blisko), do jednego z gorszych albumów ekipy Dave'a - Echo, Scilience, Patience and Grace. Sonic Highways jest zbyt melodyjny, zbyt... prosty (Panie i Panowie, najpopularniejsza piosenka FF - Everlong - to nie jest prosty kawałek, o nie!) w odbiorze. Tak jak ESPaG. Skąd taka, mogłoby się wydawać, tendencja do odwrotu? Mogę tu trochę chłopaków rozgrzeszyć. Idea nagrywania albumu, każdej piosenki, w różnych studiach, to jest karkołomna sprawa. W dokumencie HBO widać, że warunki były różne- od tych mega profesjonalnych, do raczej polowych. Jednak wszystko to łączył czas. Trzeba było się śpieszyć. Nagrać dokument, zebrać materiał, nagrać kawałek z gościnnym udziałem jednego z bohaterów sceny muzycznej danego miasta i jazda dalej. A to nie pomaga w procesie nagrywania, pracy nad muzyką. Trzeba zgrać ze sobą wiele zupełnie różnych faktorów. A mała ilość czasu na pewno tego zadania nie ułatwiło. Jednak pod jednym względem czapki z głów - że się im kurde chciało. To jednak jest jakoś nowa wartość w świecie muzyki i trzeba za to docenić zespół byłego perkusisty Nirvany.
Wiąże się to też z jeszcze jedną sprawą i tu wracam do "dwóch albumów w jednym". Warstwa liryczna. Chyba najsłabiej napisana płyta Fightersów EVER! Ale tylko jeśli nie oglądaliśmy serialu. Teksty nie równe, często nic nie mówiące, czasem wręcz bez sensu, jakby ze sobą niewspółgrające, mimo że znajdujące się w jednym kawałku. Ale tylko jeśli nie oglądaliśmy serialu. Każdy odcinek, to jakby wyjście z mroku. Wszystko ma nagle sens, wręcz można się złapać na tym, że przy danej zwrotce śmiejemy się do siebie, kojarząc scenę z serialu. Dla mnie, jak do tych czas takim momentem jest fragment z Congregation:
"Well, I met the seventh son
Who came for everyone
The day he heard the lighting in the field
I heard him clear his throat".
Zapewniam, że nie jest to jedyna taka sytuacja, ale jakoś ten moment, ten wywiad, z tą zwrotką są dla mnie najbardziej wyraziste.
Z tym też się wiąże problem z oceną albumu. Bo jednak album, to album - powinien bronić się nijako sam. I ok, nawet bez znajomości serialu, ta płyta to i tak lata świetlne różnicy jeśli chodzi o jakość, w porównaniu z tym co serwują nam dzisiejsze "gwiazdki rocka". Jednak jeśli przyrównamy ją do poziomu jaki generalnie reprezentuje Foo Fighters, to jest to poziom przeciętny. Wspomniałem, że płyta, dla mnie dzieli się na dwie połówki. Wygląda to mniej więcej tak: Something From Nothing (mimo, że wieje wtórnością: intro jakby wzięte ze Skin and Bones, riff jakby jak z I Should Have Known) i Outside (ależ dobry kawałek. Naprawdę super, partia solowa może nie jakaś wymagająca, ale chwyta tam gdzie trzeba) to perełki. Absolutny top tego albumu, bo i muzycznie i lirycznie kopią tyłki reszcie płyty. Dalej jest Congregation i What Did I Do?/God as My Witness, bo te natomiast mają najbardziej słyszalny wkład gości, w których ta płyta obfituje. Zac Brown i Gary Clark, Jr. nie odwalili fuszerki, tylko ich kontrybucja w tych kawałkach to pewien stempel swojej jakości jaki postawili na albumie. Reszta kawałków jest fajna, super się słucha, ale co z tego? Troszkę mało w tym generalnej jakości, zadziorności. Kolejne kawałki są zbyt melodyczne, jakby spłaszczone.
Dużo ponarzekałem. Warto zaznaczyć to co było dobre. Jak już wspomniałem - fajnie, że mimo wszystko się im chciało i to zrobili. To jednak jest jakieś nowe doświadczenie dla zespołu, a po dwóch dekadach, można popaść w rutynę. Widać duch i chęci w zespole nadal mocne. Idea serialu dokumentalnego dla HBO to też super sprawa. Dowiedziałem się multum rzeczy o amerykańskim przemyśle muzycznym, o tym skąd pochodzi dany artysta i jaki wpływ na twórczość ma miasto - scena muzyczna z której wywodzi się twórca. Fajnie, że sprawa nie zamknęła się tylko na odwiedzeniu miasta, nagraniu odcinka i kawałka i nara. Fajnie, że każdy kawałek dotyczy tego miasta, słychać to w tekstach, mniej w muzyce (choć na pierwszą wieść o tym pomyśle, myślałem, że każdy kawałek na płycie będzie reprezentował miasto stylem, ergo Fightersi w wersji country? Yes, please?), ale najfajniej, że są goście. Jedni bardziej, inni mniej słyszalni, ale są i to mimo wszystko czuć. Warto też zaznaczyć, że do chłopaków, już chyba na stałe, dołączył Rami Jaffee. Klawiszowiec naprawdę pasuje do Foo Fighters i świetnie się komponuje z chłopakami, dopełniając swoją obecnością zespół. Taylorowi chyba na dobre wyszedł poboczny projekt - Birds of Satan - bo jego chórki jaki stały się jeszcze lepsze.
Podsumowując: nie jest to zły album. Nie jest to też taki jakiego ja bym osobiście się spodziewał. Jednak na taki stan rzeczy składa się wiele czynników i ja to rozumiem. Dobrze, że wrócili, że grają i ruszają w trasę. Może wreszcie zachaczą o Polskę? Album oceniam na średni-lepszy. Czyli chyba generalnie wpisuję się w głos krytyków i recenzentów, choć na tym nigdy mi nie zależało. Mogę powiedzieć to tak: Sonic Highways bez serialu HBO to takie mocne ***. Sonic Highways + serial HBO to takie mocne ****. Niby wychodzi, po zsumowaniu i podzieleniu ***1/2, ale to byłaby z mojej strony jakaś osobista niesprawiedliwość. Stąd ***3/4. Z sentymentu. Z radości, że są i znowu grają. Z szacunku, że mieli ten pomysł i go zrealizowali, choć wyobrażam sobie, że ludzie pukali się w głowy na wieść o tej idei.
Czytałem gdzieś, jakąś recenzję, że ten album to taki projekt edukacyjny - dużo się można z niego nauczyć, ale tak naprawdę nic nowego nie wnosi. Trochę się zgadzam, a zostając przy szkolnej stylistyce powiem tak: Sonic Highways to praca wybitnego ucznia, który akurat tę rozprawkę napisał na kolanie, na szybko, na przerwie - na tle kolegów z klasy nadal się wybija, jednak przyzwyczaił siebie i nauczycieli do wyższego poziomu. I z tą (mam nadzieję) błyskotliwą pointą wracam do słuchania. Jednocześnie niecierpliwie czekając na to co Foo Fighters zaoferują następnym krążkiem.
Nic nie jest czarne, albo białe. Wszystko jest ekstremalnie szare.
Aby dobrze zrozumieć mój dylemat, trzeba sobie uświadomić jedną rzecz. Sonic Highways należy rozumieć dwojako: albo jako album - osobny byt muzyczny (i wypada to dość blado), albo jako album będący korelacją z serialem dokumentalnym HBO, pod tym samym tytułem. Można się zdziwić, ale bez znajomości idei, esencji serialu, ten long play traci naprawde wiele.
Może się teraz wydać, że nie jestem do końca uczciwy pod tym względem, bo:
a) serialu nie ma jeszcze w Polsce
b) nawet jeśli się go oglądało "poprzez zagraniczne media", to są to tylko 4 odcinki, więc połowa albumu.
Zgadzam się. I tu mam nadzieję wykazać moją pointę. Cztery odcinki, które już miałem przyjemność obejrzeć, rzucają zupełnie, kompletnie inne światło na kawałki z płyty, których dany odcinek dotyczy. Także jestem w stanie z czystym sumieniem założyć, że kolejne 4 także pokażą mi coś, czego nie widzę (właściwie nie słyszę) na pierwszy rzut oka (a właściwie ucha).
To może do sedna, co?
Sonic Highways ma jeszcze jeden problem. Właściwie dwa. Po pierwsze: Jest następczynią genialnego Wasting Light. To niestety duże - okazuje się, że za duże - buty. Gdyby było na odwrót - widział bym pewną wyraźną ewolucję. Dobry album, jakim niewątpliwie jest Sonic Highways, zostaje zastąpiony albumem wybitnym - jakim jest Wasting Light.
Po drugie: jest za krótki. Rozumiem, że wiąże się to z ideą nagrywania albumu w ośmiu ikonicznych, dla amerykańskiej muzyki, studiach, jednak czuć tę krótkość. I nie chodzi o czas, ponad 41 minut to porządny wynik. W piłce mówi się, że drużyna przegrała sezon, bo "ławka była za krótka". Sprawdza się to też poniekąd w przypadku ósmej płyty Fightersów. Płyta, w mojej skromnej opinii, idealnie dzieli się na pół. Cztery kawałki są świetne. Cztery mocno przeciętne. To pewnie bardzo indywidualna sprawa, ale dążę do tego, że gdyby było 10, może 11 kawałków na płycie, tak wyraźny dualizm dobrego z przeciętnym, nie był by tak widoczny. Przecież na Wasting Light, też nie każda piosenka mi się podobała! Ale jednak, tych lepszych było więcej. Mówię - to sprawa indywidualna, jednak ten krótki wachlarz możliwości wyboru, trochę rzuca się w oczy.
A teraz, wrócimy do pierwszego problemu. Sukcesja po wydanym w 2011 roku, siódmym long play'u. Wasting Light był trudny. Nie zawsze melodyjny, nie oczywisty, czasem niełatwy w odbiorze, bardziej surowy, a przez to zwyczajnie lepszy muzycznie. W swojej surowości, bardzo kreatywny i bliższy klasycznemu rockowi. Sonic Highways bliżej (ale też nie aż tak blisko), do jednego z gorszych albumów ekipy Dave'a - Echo, Scilience, Patience and Grace. Sonic Highways jest zbyt melodyjny, zbyt... prosty (Panie i Panowie, najpopularniejsza piosenka FF - Everlong - to nie jest prosty kawałek, o nie!) w odbiorze. Tak jak ESPaG. Skąd taka, mogłoby się wydawać, tendencja do odwrotu? Mogę tu trochę chłopaków rozgrzeszyć. Idea nagrywania albumu, każdej piosenki, w różnych studiach, to jest karkołomna sprawa. W dokumencie HBO widać, że warunki były różne- od tych mega profesjonalnych, do raczej polowych. Jednak wszystko to łączył czas. Trzeba było się śpieszyć. Nagrać dokument, zebrać materiał, nagrać kawałek z gościnnym udziałem jednego z bohaterów sceny muzycznej danego miasta i jazda dalej. A to nie pomaga w procesie nagrywania, pracy nad muzyką. Trzeba zgrać ze sobą wiele zupełnie różnych faktorów. A mała ilość czasu na pewno tego zadania nie ułatwiło. Jednak pod jednym względem czapki z głów - że się im kurde chciało. To jednak jest jakoś nowa wartość w świecie muzyki i trzeba za to docenić zespół byłego perkusisty Nirvany.
Wiąże się to też z jeszcze jedną sprawą i tu wracam do "dwóch albumów w jednym". Warstwa liryczna. Chyba najsłabiej napisana płyta Fightersów EVER! Ale tylko jeśli nie oglądaliśmy serialu. Teksty nie równe, często nic nie mówiące, czasem wręcz bez sensu, jakby ze sobą niewspółgrające, mimo że znajdujące się w jednym kawałku. Ale tylko jeśli nie oglądaliśmy serialu. Każdy odcinek, to jakby wyjście z mroku. Wszystko ma nagle sens, wręcz można się złapać na tym, że przy danej zwrotce śmiejemy się do siebie, kojarząc scenę z serialu. Dla mnie, jak do tych czas takim momentem jest fragment z Congregation:
"Well, I met the seventh son
Who came for everyone
The day he heard the lighting in the field
I heard him clear his throat".
Zapewniam, że nie jest to jedyna taka sytuacja, ale jakoś ten moment, ten wywiad, z tą zwrotką są dla mnie najbardziej wyraziste.
Z tym też się wiąże problem z oceną albumu. Bo jednak album, to album - powinien bronić się nijako sam. I ok, nawet bez znajomości serialu, ta płyta to i tak lata świetlne różnicy jeśli chodzi o jakość, w porównaniu z tym co serwują nam dzisiejsze "gwiazdki rocka". Jednak jeśli przyrównamy ją do poziomu jaki generalnie reprezentuje Foo Fighters, to jest to poziom przeciętny. Wspomniałem, że płyta, dla mnie dzieli się na dwie połówki. Wygląda to mniej więcej tak: Something From Nothing (mimo, że wieje wtórnością: intro jakby wzięte ze Skin and Bones, riff jakby jak z I Should Have Known) i Outside (ależ dobry kawałek. Naprawdę super, partia solowa może nie jakaś wymagająca, ale chwyta tam gdzie trzeba) to perełki. Absolutny top tego albumu, bo i muzycznie i lirycznie kopią tyłki reszcie płyty. Dalej jest Congregation i What Did I Do?/God as My Witness, bo te natomiast mają najbardziej słyszalny wkład gości, w których ta płyta obfituje. Zac Brown i Gary Clark, Jr. nie odwalili fuszerki, tylko ich kontrybucja w tych kawałkach to pewien stempel swojej jakości jaki postawili na albumie. Reszta kawałków jest fajna, super się słucha, ale co z tego? Troszkę mało w tym generalnej jakości, zadziorności. Kolejne kawałki są zbyt melodyczne, jakby spłaszczone.
Dużo ponarzekałem. Warto zaznaczyć to co było dobre. Jak już wspomniałem - fajnie, że mimo wszystko się im chciało i to zrobili. To jednak jest jakieś nowe doświadczenie dla zespołu, a po dwóch dekadach, można popaść w rutynę. Widać duch i chęci w zespole nadal mocne. Idea serialu dokumentalnego dla HBO to też super sprawa. Dowiedziałem się multum rzeczy o amerykańskim przemyśle muzycznym, o tym skąd pochodzi dany artysta i jaki wpływ na twórczość ma miasto - scena muzyczna z której wywodzi się twórca. Fajnie, że sprawa nie zamknęła się tylko na odwiedzeniu miasta, nagraniu odcinka i kawałka i nara. Fajnie, że każdy kawałek dotyczy tego miasta, słychać to w tekstach, mniej w muzyce (choć na pierwszą wieść o tym pomyśle, myślałem, że każdy kawałek na płycie będzie reprezentował miasto stylem, ergo Fightersi w wersji country? Yes, please?), ale najfajniej, że są goście. Jedni bardziej, inni mniej słyszalni, ale są i to mimo wszystko czuć. Warto też zaznaczyć, że do chłopaków, już chyba na stałe, dołączył Rami Jaffee. Klawiszowiec naprawdę pasuje do Foo Fighters i świetnie się komponuje z chłopakami, dopełniając swoją obecnością zespół. Taylorowi chyba na dobre wyszedł poboczny projekt - Birds of Satan - bo jego chórki jaki stały się jeszcze lepsze.
Podsumowując: nie jest to zły album. Nie jest to też taki jakiego ja bym osobiście się spodziewał. Jednak na taki stan rzeczy składa się wiele czynników i ja to rozumiem. Dobrze, że wrócili, że grają i ruszają w trasę. Może wreszcie zachaczą o Polskę? Album oceniam na średni-lepszy. Czyli chyba generalnie wpisuję się w głos krytyków i recenzentów, choć na tym nigdy mi nie zależało. Mogę powiedzieć to tak: Sonic Highways bez serialu HBO to takie mocne ***. Sonic Highways + serial HBO to takie mocne ****. Niby wychodzi, po zsumowaniu i podzieleniu ***1/2, ale to byłaby z mojej strony jakaś osobista niesprawiedliwość. Stąd ***3/4. Z sentymentu. Z radości, że są i znowu grają. Z szacunku, że mieli ten pomysł i go zrealizowali, choć wyobrażam sobie, że ludzie pukali się w głowy na wieść o tej idei.
Czytałem gdzieś, jakąś recenzję, że ten album to taki projekt edukacyjny - dużo się można z niego nauczyć, ale tak naprawdę nic nowego nie wnosi. Trochę się zgadzam, a zostając przy szkolnej stylistyce powiem tak: Sonic Highways to praca wybitnego ucznia, który akurat tę rozprawkę napisał na kolanie, na szybko, na przerwie - na tle kolegów z klasy nadal się wybija, jednak przyzwyczaił siebie i nauczycieli do wyższego poziomu. I z tą (mam nadzieję) błyskotliwą pointą wracam do słuchania. Jednocześnie niecierpliwie czekając na to co Foo Fighters zaoferują następnym krążkiem.
niedziela, 2 marca 2014
And the Oscar Goes to...
Dawno mnie tu nie było. Nie było weny, czasu, pewnie też ochoty. Pogmatwało się. Ale na jedno można liczyć.
Na co roczne święto filmu. Święto kiczu, blichtru, przepychu, pięknych kreacji i złotego golasa, który niby wyznacza trendy w światowym filmie, ale jakby często się mylił, lub nagradzał źle.
Na to zawsze znajdę czas, ochotę i wenę. Może nie rozpiszę się jak rok temu, bo zegar bije, gala tuż, tuż, ale postaram się w telegraficznym skrócie przedstawić jak mocni są faworyci, jak przebiegli są "underdogs" i kogo w tym roku zabrakło.
Przypominam też, że nie zawsze wygrywa najlepszy, że Oscary to polityka, długa droga wcześniejszych gal (Golden Globes, BAFTAs, etc.) i zabiegów PR i marketingowych.
Zaczynamy! 86 gala wręczenia Nagród Akademii starts NOW!
NAJLEPSZY FILM: American Hustle (*****), 12 Years a Slave (****),Wolf of the Wallstreet (****), Dallas Buyers Club (****1/2), Captain Phillips (****1/2), Phillomena (****), Her (****1/2),Gravity (****), Nebraska (***1/2).
Pojedynek Wieczoru: 12 Years a Slave vs American Hustle
American Hustle to definitywnie najlepszy, najlepiej zrealizowany i najlepiej zagrany film roku. I do końca będę, niczym szaleniec mający tylko nadzieję, ściskał kciuki za film Russela, bo jest on geniuszem i zasługuje na poznanie się na tym geniuszu. Jednak 12 Years a Slave ma za sobą chyba każdą znaczącą się nagrodę na swoim koncie i nie wydaje mi się, żeby dziś miało się to zmienić. 12 Years a Sleve jest świetny, mocny, poruszający, a w tym wszystkim skromny, jednak brakuje mu kilku elementów do dzieła wybitnego, dłuży się w pewnych momentach. American Hustle to wybitna jazda bez trzymanki, w aurze szalonych lat '70. Akademia może się pokusić na sensację i zauważyć te cechy. American Hustle to też trzeci z rzędu film Russela nominowany do najważniejszych kategorii. Akademia lubi nagradzać ludzi i twórców ciągle nominowany i ciągle pomijanych. Jeśli American Hustle ma jakiekolwiek szanse na sukces, to właśnie w tym mechanizmie.
12 Years a Slave: 80%
American Hustle: 20%
Szanse reszty nominowanych: Nikłe. Dużo miłości dostało Gravity, jednak nie jest to półka na najlepszy film. Dallas Buyers Club i Her są wielkimi wygranymi za samą nominację, dobrze, że te filmy zostały dostrzeżone, bo po American Hustle te dwa tytuły, moim zdaniem, są najlepszymi w tym roku.
Inni potencjalni nominowani: Najbardziej mi brakuje The Place Beyond the Pines (****1/2) - pierwszego, naprawdę świetnego filmu tego roku. Wspaniała historia relacji ojciec - syn, opowiedziana z epickim rozmachem i skromnymi metodami. Duży brak, zwłaszcza jeśli znalazło się miejsce dla dość średniej (przy całym moim uwielbieniu dla reżysera) Nebraski.
Kolejnym tytułem, którego pominięcie wydaje się błędem jest Rush (****1/2). Naprawdę nie sądziłem, że historia z F1 w tle mnie kiedykolwiek tak wciągnie. Świetny film, niesamowite emocje, napięcie i aktorstwo.
Before Midnight (****) jako zwieńczenie chyba najciekawszej trylogii miłosnej kina, trzyma poziom, bawi, smuci, pokazuje jak jest uderzeniem pięścią między oczy. Miłość to koncept, związki przetrwają jeśli oboje partnerzy się sobą nie znudzą i nie pójdą własną drogą. Piękna historia, bardzo prawdziwa z niejednoznacznym zakończeniem. Bo czym w życiu jest koniec? Szkoda, że ta prawie dwudziestoletnia przygoda tria Delpy - Hawke - Linklater nie została zwieńczona chociaż nominacją.
Brak mi także przedstawiciela amerykańskiego kina niezależnego z prawdziwego zdarzenia. A było w czym wybierać! Dwa wybitne filmy, które przemknęły raczej bez echa, choć w swojej kategorii są absolutnie pozycjami must see. Chodzi mi o The Way, Way Back (****1/2) i The Spectacular Now (****).
NAJLEPSZY REŻYSER: Alfonso Cuaron, David O. Russel, Steve McQueen, Alexander Payne, Martin Scorsese.
Pojedynek: Alfonso Cuaron vs. David O. Russel vs. Steve McQueen
Jak to mówią Amerykanie: It is Cuarons to loose. W drodze na tę galę wygrał wszystko co było do wygrania i bardzo zasłużenie. Gravity jest wspaniale wyreżyserowane, trzyma w napięciu od pierwszego do ostatniego ujęcia. Przepełnione znaczeniami widowisko to popis kunsztu sztuki reżyserskiej, choć koniec filmu lekko trąca myszką.
Czekam na moment docenienia geniuszu Russela. To jeszcze nie jest ta chwila, choć brak Oscara za rok poprzedni to jedna z największych hańb akademii. Czekam Panie Davidzie. Zaskocz mnie i Akademię za rok.
McQueen to dziś jeden z najlepiej budujących historię i związanych z nią emocji, reżyserów na świecie. I swoją szansę jeszcze dostanie, sam udowodni, że zasługuje na nagrodę, jednak musi to być film lepszy niż 12 Years a Slave. Dzieło bliżej Shame miałoby szansę, zwłaszcza teraz po ogromnym sukcesie ostatniego filmu reżysera. Stawka jest ciekawa, bardzo silna, jednak zdominowana przez Cuarona.
Cuaron: 80%
Russel: 10%
McQueen: 10%
Szanse reszty nominowanych: Weterani Payne i Scorsese, raczej obejdą się smakiem. W ogóle dziwi obecność Payne (podkreślam! To geniusz! Jednak nie tym razem, Nebraska jest po prostu przeciętna) w stawce. To nie był jego rok.
Inni potencjalni nominowani: Chyba najbardziej brakuje mi Rona Howarda za Rush i może Dereka Cianfrance za The Place Beyond the Pines. Przyznam, że jeszcze nie widziałem Inside Llewyn Davis, ale jeśli bracia trzymają poziom, to także można by ich nominować. Richard Linklater i Stephen Frears za wieloletnie dokonania, zwieńczone tegorocznymi dziełami, także zasłużyli na rozpoznanie.
NAJLEPSZY AKTOR PIERWSZOPLANOWY: Matthew McConaughey, Leonadro DiCaprio, Christian Bale, Bruce Dern, Chiwetel Ejiofor.
Pojedynek: Matthew McConaughey vs. Leonardo DiCaprio.
Pojedynek dwóch różnych stylów. McConaughey to poświęcenie, oddanie, szalona odwaga dla roli. DiCaprio to zabawa, szaleństwo i charyzma w dawkach niemal śmiertelnych. Obaj są świetni, obaj genialni w tym co robią na akranie. Jednak przy całym moim szacunku dla Leonardo - to co wyprawia Matthew to jest aktorski slalom gigant bez kijków narciarskich. Posuwa siebie, swoje ciało, swoją psychikę i mentalność to stanów skrajnych, wręcz niebezpiecznych. To jest to co ja i Akademia lubimy najbardziej. Boski Leo doczeka się Oscara, kiedyś ten dzień nadejdzie, ale to jeszcze nie ten moment. Jemu generalnie te porażki wychodzą na dobre, bo zawsze popycha siebie dalej jako aktora. Więc należy czekać na kolejny popis Leo. Może za rok!
McConaughey: 90%
DiCaprio: 10%
Szanse innych nominowanych: W tym pojedynku dwóch koni, reszta robi za tło. Genialny Bale, po raz kolejny u Russela pokazuje, że w swoim pokoleniu jest trzy długości przed rówieśnikami (liczę tu także DiCaprio i McConaugheya) i dziś jest gigantem kina. Każdego innego roku by to wygrał, ale akurat teraz został wyprzedzony. I dobrze. Bale ma tendencje do sodów jak za bardzo w siebie uwierzy (vide: czas po The Dark Knight). Czekam na kolejne dowody geniuszu! Dern i Ejiofor to raczej statyści. Może zaskoczy Ejiofor, ale szczerze w to wątpię. Wielkie role, jednak za małe na stawkę.
Inni potencjalni nominowani: Cooper za The Place Beyond the Pines? A może Bale po raz drugi za Out of the Furnace (***1/2)? Oscar Issac za Inside Llewyn Davis? Generalnie piątka nominowanych jest wybitna, trzyma poziom i nie ma się do czego przyczepić. No dobra, może brak jest Toma Hanksa za Captain Phillips (OSTATNIA SCENA!) i troszkę mi żal braku Joaquinina Phoenixa za Her.
NAJLEPSZA AKTORKA PIERWSZOPLANOWA: Cate Blancett, Amy Adams, Sandra Bullock, Meryl Streep, Judi Dench.
Pojedynek: Cate Blanchett vs. Amy Adams.
Królowa jest tylko jedna. Blue Jasmine (****) to nie jest najlepszy film Allena, ale zyskuje co najmniej półtorej gwiazdki za aktorstwo. Zwłaszcza za popis Cate. Co tu dużo pisać. Najlepsza rola roku.
Amy Adams to inna historia. Świetna rola, ale daleko jej do Cate. Znowu przegra (który to już raz?), choć jej dekolt w American Hustle powinien dostać jakąś oddzielną, honorową nagrodę.
Blanchett: 90%
Adams: 10%
Szanse innych nominowanych: Minimalne. Streep jest w złej kategorii (powinna być w kategorii drugoplanowej), Bullock nie jest najważniejsza w swoim filmie (tak, tak, napisałem to), Dench zachwyca, jednak sama nominacja, w jej wieku (Akademia jest bardzo polityczna...) to i tak duże wyróżnienie.
Inne potencjalne nominowane: Julia Roberts. One ze Streep są w złych kategoriach. Definitywnie. Generalnie, oprócz tej gafy, zgadzam się ze stawką, na upartego dodam tu Julie Delpy za Before Midnight i elektryczną, idącą w ślady Jennifer Lawrece, Shailene Woodley za Spectacular Now.
NAJLEPSZA DRUGOPLANOWA ROLA MĘSKA: Jared Leto, Jonah Hill, Bradley Cooper, Michel Fassbender, Barkhad Abdi.
Pojedynek: Jared Leto vs. Barkhad Abdi.
Leto ma to w kieszeni od pierwszej sekundy swojej obecności na ekranie w Dallas Buyers Club. Tyle w temacie. Abdi zagrał świetnie, piękny debiut, bo to jest sztuka być równym z Hanksem, jednak Leto wyprzedził go aktorsko o parę lat świetlnych. Co nie zmienia faktu, że będę go obserwował, ciekawe co czeka go dalej.
Szanse innych nominowanych: Zerowe. Wątpię, żeby Fassbender zaskoczył na ostatniej prostej. Sama nominacja dla Hilla to wielkie wow, ale bardzo pozytywne wow, bo chłopak robi taką karierę, że głowa mała. Od stand-upu, do drugiej nominacji do Oscara. Jednego już powinien mieć za Moneyball, jednak teraz nie ma szans. Cooper dał radę, nadążył za swoimi kolegami z planu, jest przypadkiem podobnym do Hilla, jeśli chodzi o karierę (konia z rzędem temu kto przewidział, że ten piękniś będzie dwa razy z rzeu nominowany do nagrody Akademii. Konia z rzędem), jednak w swojej kategorii wypada słabo w porównaniu do reszty.
Inni potencjalni nominowani: Chyba jedynie brakuje mi Daniela Bruhla za Rush. Najmocniejszy punkt filmu, on nie gra Landy, on nim JEST. Każdy kto oglądał Golden Globes i widział prawdziwego Landę i porównał jego zachowanie do gry Daniela - wie o czym mówię.
Szkoda, że nie doceniono Casey'a Afflecka za Out of the Furnance i Ryana Goslinga za The Place Beyonde the Pines. Obaj są prawdziwi, bardzo zniszczeni w swoich filmach. Każdy z nich mógłby zastąpić choćby, przy całym szacunku, Coopera.
Rzucę też kontrowersją, jak to ja, bo czemu by nie być szalonym i nominować Jamesa Franco za... Spin Brakers (**)? Film jest... dziwny, nie rozumiem tego szału, ale na rany - Franco to tam jest kimś innym.
NAJLEPSZA DRUGOPLANOWA ROLA KOBIECA: Jannifer Lawrence, Lupita Nyong'o, Julia Roberts, Sally Hawkins, June Squibb.
Pojedynek: Lupita Nyong'o vs. Jannifer Lawrence.
Ach, JLaw. W zeszłym roku zażarty pojedynek, do ostatniej chwili, z boską Jessicą Chastain. W tym roku znowu bierze udział w najciekawszym, moim zdaniem, oscarowym pojedynku. Bo serce mówi Lupita, rozum - Jannifer. Lupita zagrała rolę lepszą, bardziej wymagającą. Oddała się swojej postaci, oddała się reżyserowi (częsta cecha u aktorów McQueena). Debiut marzenie, dziewczyna jest olśniewająca. Ale co z tego, skoro Lawrence wygrała wszystkie ważniejsze nagrody? Nie zrozumcie mnie źle - kocham Lawrence za autentyczność, talent i brak sodówy po jej sukcesach. Ale jeśli ma dostać Oscara tylko za to, że jest na ogromnym hypie, to ja się nie zgadzam. Ona broni się talentem, co pokazała w Silver Linings Playbook. Dlatego trzymam do końca kciuki za Lupitę, choć czuję, że to Jannifer zostanie koniec końców wielką wygraną. Ciekawy pojedynek, naprawdę ciekawy.
Nyong'o: 51%
Lawrence: 49%
Szanse pozostałych nominowanych: Mniej niż zero, jawny wyścig dwóch faworytek. Cieszy nominacja dla Squibb, bo jest najmocniejszym punktem Nebraski. Fantastyczna rola.
Inne potencjalne nominowane: Brak. Zgadzam się ze wszystkim, oprócz tego, jak wspominałem wyżej, że Roberts i Streep powinny być nominowane na odwrót.
NAJLEPSZY SCENARIUSZ ADAPTOWANY: Spike Jonze (Her), Eric Singer i David O. Russel (American Hustle), Woody Allen (Blue Jasmine), Bob Nelson (Nebraska), Craig Borten i Melisa Wallack (Dallas Buyers Club).
Pojedynek: Spike Jonze vs. Eric Singer i David O. Russel.
Drugi najciekawszy pojedynek wieczoru. Her to pochwała kreatywności, wyobraźni i inteligencji. Jonze już nie raz udowodnił, że na pisaniu się zna, jednak Her to jego perła w koronie. Wspaniale napisana, wyjątkowa historia. Zasługuje na Oscara, zwłaszcza po umocnieniu swojej pozycji na Golden Globes. Jednak para Singer - Russel depczą mu po piętach. Czemu? Bo zakładając, że najlepszym filmem będzie 12 Years a Slave, reżyserem Cuaron, a aktorską drugoplanową Lupita - American Hustle zostanie bez niczego. A wydaje mi się, że Akademia nie pozwoli odejść temu dziełu z pustymi rękoma. No i Russel zasługuje na rozpoznanie wśród członków Akademii. Ciekawy pojedynek, który mam nadzieje wygra jednak lepszy. Podziwiam Russela, jest moim idolem, American Hustle jest wybitnym filmem, Ale to Her jest lepszym scenariuszem - niespotykanym, świeżym, świetnie napisanym. Ciekawy pojedynek!
Jonze: 55%
Singer i Russel: 45%
NAJLEPSZY SCENARIUSZ ORYGINALNY: John Ridley (12 Years a Slave), Terence Winter (Wolf of the Wallstreet), Billy Rey (Captain Phillips), Steve Coogan i Jeff Pope (Phillomena), Julie Delpy, Richard Linklater i Ethan Hawke (Before Midnight).
Pojedynek: John Ridley vs. Terence Winter.
12 Years a Slave. Tyle w temacie. Winter napisał świetny, zabawny, smutny, słodko-goszki scenariusz, ale Akademia tego nigdy nie nagrodzi.
Ridley: 99%
Winter: 1%
Pozostałe kategorie to dla mnie zawsze zagadka, nie licząc animacji, jednak w tym roku nie zdążyłem zobaczyć ani jednej. I tak murowanym faworytem jest Frozen, tak jak U2 jest jedynym słusznym kandydatem w kategorii piosenki. Film niealnglojęzyczny to w tym konkretnym roku także enigma. Brak Blue is the Warmes Color, stawia na czele Jagten i La Grande Bellezza, jednak który wygra skoro nie ma faworyta? Włosi wydają się mocniejsi, stoją silnie nagrodami, jednak czy Akademia jest w stanie nagrodzić taki film?
Czemu pozostałe są zagadką? Bo to nagrody techniczne, a to zawsze sprawiało mi problem. Generalnie w ciemno mogę strzelać, że Gravity jest silnym faworytem w takich kategoriach jak: montaż, zdjęcia (głównie tu), muzyka, montaż dźwięku, efekty specjalne itp. Nie ujmuję znaczenia tym kategoriom, wręcz przeciwnie! Są to dla mnie o tyle ciekawe, co tajemnicze aspekty sztuki filmowej, na której temat ciężko się wypowiedzieć. Nieskromnie przyznam, że kategorie które omówiłem raczej nie są mi obce, zazwyczaj obstawiam dobrze (choć Akademia zawsze zaskoczy. Zawsze), to kategorie techniczne już są w moim wypadku typowy strzałem na ślepo. Może kiedyś, mam nadzieje, że taki dzień nadejdzie, uda mi się zgłębić te tajniki sztuki filmowej i dam rade i tu się popisać.
W między czasie przebieramy się w smoking i wieczorowe suknie, uzbrajamy się w litr kawy i dwa energetyki dla większej mocy, siadamy wygodnie w fotelach i czekamy. Czekamy na najważniejszą noc branży filmowej. Na noc, która dla każdego kinomaniaka jest najważniejszą w roku.
O godzinie 2:00 przenieśmy się wspólnie do Kodak Theater i trzymajmy kciuki za naszych faworytów. Śmiejmy się do łez z żartów genialnej Ellen DeGeneres i ucztujmy w dniu święta filmu. Jeszcze chwila, już za moment i usłyszymy: And the Oscar goes to...
Na co roczne święto filmu. Święto kiczu, blichtru, przepychu, pięknych kreacji i złotego golasa, który niby wyznacza trendy w światowym filmie, ale jakby często się mylił, lub nagradzał źle.
Na to zawsze znajdę czas, ochotę i wenę. Może nie rozpiszę się jak rok temu, bo zegar bije, gala tuż, tuż, ale postaram się w telegraficznym skrócie przedstawić jak mocni są faworyci, jak przebiegli są "underdogs" i kogo w tym roku zabrakło.
Przypominam też, że nie zawsze wygrywa najlepszy, że Oscary to polityka, długa droga wcześniejszych gal (Golden Globes, BAFTAs, etc.) i zabiegów PR i marketingowych.
Zaczynamy! 86 gala wręczenia Nagród Akademii starts NOW!
NAJLEPSZY FILM: American Hustle (*****), 12 Years a Slave (****),Wolf of the Wallstreet (****), Dallas Buyers Club (****1/2), Captain Phillips (****1/2), Phillomena (****), Her (****1/2),Gravity (****), Nebraska (***1/2).
Pojedynek Wieczoru: 12 Years a Slave vs American Hustle
American Hustle to definitywnie najlepszy, najlepiej zrealizowany i najlepiej zagrany film roku. I do końca będę, niczym szaleniec mający tylko nadzieję, ściskał kciuki za film Russela, bo jest on geniuszem i zasługuje na poznanie się na tym geniuszu. Jednak 12 Years a Slave ma za sobą chyba każdą znaczącą się nagrodę na swoim koncie i nie wydaje mi się, żeby dziś miało się to zmienić. 12 Years a Sleve jest świetny, mocny, poruszający, a w tym wszystkim skromny, jednak brakuje mu kilku elementów do dzieła wybitnego, dłuży się w pewnych momentach. American Hustle to wybitna jazda bez trzymanki, w aurze szalonych lat '70. Akademia może się pokusić na sensację i zauważyć te cechy. American Hustle to też trzeci z rzędu film Russela nominowany do najważniejszych kategorii. Akademia lubi nagradzać ludzi i twórców ciągle nominowany i ciągle pomijanych. Jeśli American Hustle ma jakiekolwiek szanse na sukces, to właśnie w tym mechanizmie.
12 Years a Slave: 80%
American Hustle: 20%
Szanse reszty nominowanych: Nikłe. Dużo miłości dostało Gravity, jednak nie jest to półka na najlepszy film. Dallas Buyers Club i Her są wielkimi wygranymi za samą nominację, dobrze, że te filmy zostały dostrzeżone, bo po American Hustle te dwa tytuły, moim zdaniem, są najlepszymi w tym roku.
Inni potencjalni nominowani: Najbardziej mi brakuje The Place Beyond the Pines (****1/2) - pierwszego, naprawdę świetnego filmu tego roku. Wspaniała historia relacji ojciec - syn, opowiedziana z epickim rozmachem i skromnymi metodami. Duży brak, zwłaszcza jeśli znalazło się miejsce dla dość średniej (przy całym moim uwielbieniu dla reżysera) Nebraski.
Kolejnym tytułem, którego pominięcie wydaje się błędem jest Rush (****1/2). Naprawdę nie sądziłem, że historia z F1 w tle mnie kiedykolwiek tak wciągnie. Świetny film, niesamowite emocje, napięcie i aktorstwo.
Before Midnight (****) jako zwieńczenie chyba najciekawszej trylogii miłosnej kina, trzyma poziom, bawi, smuci, pokazuje jak jest uderzeniem pięścią między oczy. Miłość to koncept, związki przetrwają jeśli oboje partnerzy się sobą nie znudzą i nie pójdą własną drogą. Piękna historia, bardzo prawdziwa z niejednoznacznym zakończeniem. Bo czym w życiu jest koniec? Szkoda, że ta prawie dwudziestoletnia przygoda tria Delpy - Hawke - Linklater nie została zwieńczona chociaż nominacją.
Brak mi także przedstawiciela amerykańskiego kina niezależnego z prawdziwego zdarzenia. A było w czym wybierać! Dwa wybitne filmy, które przemknęły raczej bez echa, choć w swojej kategorii są absolutnie pozycjami must see. Chodzi mi o The Way, Way Back (****1/2) i The Spectacular Now (****).
NAJLEPSZY REŻYSER: Alfonso Cuaron, David O. Russel, Steve McQueen, Alexander Payne, Martin Scorsese.
Pojedynek: Alfonso Cuaron vs. David O. Russel vs. Steve McQueen
Jak to mówią Amerykanie: It is Cuarons to loose. W drodze na tę galę wygrał wszystko co było do wygrania i bardzo zasłużenie. Gravity jest wspaniale wyreżyserowane, trzyma w napięciu od pierwszego do ostatniego ujęcia. Przepełnione znaczeniami widowisko to popis kunsztu sztuki reżyserskiej, choć koniec filmu lekko trąca myszką.
Czekam na moment docenienia geniuszu Russela. To jeszcze nie jest ta chwila, choć brak Oscara za rok poprzedni to jedna z największych hańb akademii. Czekam Panie Davidzie. Zaskocz mnie i Akademię za rok.
McQueen to dziś jeden z najlepiej budujących historię i związanych z nią emocji, reżyserów na świecie. I swoją szansę jeszcze dostanie, sam udowodni, że zasługuje na nagrodę, jednak musi to być film lepszy niż 12 Years a Slave. Dzieło bliżej Shame miałoby szansę, zwłaszcza teraz po ogromnym sukcesie ostatniego filmu reżysera. Stawka jest ciekawa, bardzo silna, jednak zdominowana przez Cuarona.
Cuaron: 80%
Russel: 10%
McQueen: 10%
Szanse reszty nominowanych: Weterani Payne i Scorsese, raczej obejdą się smakiem. W ogóle dziwi obecność Payne (podkreślam! To geniusz! Jednak nie tym razem, Nebraska jest po prostu przeciętna) w stawce. To nie był jego rok.
Inni potencjalni nominowani: Chyba najbardziej brakuje mi Rona Howarda za Rush i może Dereka Cianfrance za The Place Beyond the Pines. Przyznam, że jeszcze nie widziałem Inside Llewyn Davis, ale jeśli bracia trzymają poziom, to także można by ich nominować. Richard Linklater i Stephen Frears za wieloletnie dokonania, zwieńczone tegorocznymi dziełami, także zasłużyli na rozpoznanie.
NAJLEPSZY AKTOR PIERWSZOPLANOWY: Matthew McConaughey, Leonadro DiCaprio, Christian Bale, Bruce Dern, Chiwetel Ejiofor.
Pojedynek: Matthew McConaughey vs. Leonardo DiCaprio.
Pojedynek dwóch różnych stylów. McConaughey to poświęcenie, oddanie, szalona odwaga dla roli. DiCaprio to zabawa, szaleństwo i charyzma w dawkach niemal śmiertelnych. Obaj są świetni, obaj genialni w tym co robią na akranie. Jednak przy całym moim szacunku dla Leonardo - to co wyprawia Matthew to jest aktorski slalom gigant bez kijków narciarskich. Posuwa siebie, swoje ciało, swoją psychikę i mentalność to stanów skrajnych, wręcz niebezpiecznych. To jest to co ja i Akademia lubimy najbardziej. Boski Leo doczeka się Oscara, kiedyś ten dzień nadejdzie, ale to jeszcze nie ten moment. Jemu generalnie te porażki wychodzą na dobre, bo zawsze popycha siebie dalej jako aktora. Więc należy czekać na kolejny popis Leo. Może za rok!
McConaughey: 90%
DiCaprio: 10%
Szanse innych nominowanych: W tym pojedynku dwóch koni, reszta robi za tło. Genialny Bale, po raz kolejny u Russela pokazuje, że w swoim pokoleniu jest trzy długości przed rówieśnikami (liczę tu także DiCaprio i McConaugheya) i dziś jest gigantem kina. Każdego innego roku by to wygrał, ale akurat teraz został wyprzedzony. I dobrze. Bale ma tendencje do sodów jak za bardzo w siebie uwierzy (vide: czas po The Dark Knight). Czekam na kolejne dowody geniuszu! Dern i Ejiofor to raczej statyści. Może zaskoczy Ejiofor, ale szczerze w to wątpię. Wielkie role, jednak za małe na stawkę.
Inni potencjalni nominowani: Cooper za The Place Beyond the Pines? A może Bale po raz drugi za Out of the Furnace (***1/2)? Oscar Issac za Inside Llewyn Davis? Generalnie piątka nominowanych jest wybitna, trzyma poziom i nie ma się do czego przyczepić. No dobra, może brak jest Toma Hanksa za Captain Phillips (OSTATNIA SCENA!) i troszkę mi żal braku Joaquinina Phoenixa za Her.
NAJLEPSZA AKTORKA PIERWSZOPLANOWA: Cate Blancett, Amy Adams, Sandra Bullock, Meryl Streep, Judi Dench.
Pojedynek: Cate Blanchett vs. Amy Adams.
Królowa jest tylko jedna. Blue Jasmine (****) to nie jest najlepszy film Allena, ale zyskuje co najmniej półtorej gwiazdki za aktorstwo. Zwłaszcza za popis Cate. Co tu dużo pisać. Najlepsza rola roku.
Amy Adams to inna historia. Świetna rola, ale daleko jej do Cate. Znowu przegra (który to już raz?), choć jej dekolt w American Hustle powinien dostać jakąś oddzielną, honorową nagrodę.
Blanchett: 90%
Adams: 10%
Szanse innych nominowanych: Minimalne. Streep jest w złej kategorii (powinna być w kategorii drugoplanowej), Bullock nie jest najważniejsza w swoim filmie (tak, tak, napisałem to), Dench zachwyca, jednak sama nominacja, w jej wieku (Akademia jest bardzo polityczna...) to i tak duże wyróżnienie.
Inne potencjalne nominowane: Julia Roberts. One ze Streep są w złych kategoriach. Definitywnie. Generalnie, oprócz tej gafy, zgadzam się ze stawką, na upartego dodam tu Julie Delpy za Before Midnight i elektryczną, idącą w ślady Jennifer Lawrece, Shailene Woodley za Spectacular Now.
NAJLEPSZA DRUGOPLANOWA ROLA MĘSKA: Jared Leto, Jonah Hill, Bradley Cooper, Michel Fassbender, Barkhad Abdi.
Pojedynek: Jared Leto vs. Barkhad Abdi.
Leto ma to w kieszeni od pierwszej sekundy swojej obecności na ekranie w Dallas Buyers Club. Tyle w temacie. Abdi zagrał świetnie, piękny debiut, bo to jest sztuka być równym z Hanksem, jednak Leto wyprzedził go aktorsko o parę lat świetlnych. Co nie zmienia faktu, że będę go obserwował, ciekawe co czeka go dalej.
Szanse innych nominowanych: Zerowe. Wątpię, żeby Fassbender zaskoczył na ostatniej prostej. Sama nominacja dla Hilla to wielkie wow, ale bardzo pozytywne wow, bo chłopak robi taką karierę, że głowa mała. Od stand-upu, do drugiej nominacji do Oscara. Jednego już powinien mieć za Moneyball, jednak teraz nie ma szans. Cooper dał radę, nadążył za swoimi kolegami z planu, jest przypadkiem podobnym do Hilla, jeśli chodzi o karierę (konia z rzędem temu kto przewidział, że ten piękniś będzie dwa razy z rzeu nominowany do nagrody Akademii. Konia z rzędem), jednak w swojej kategorii wypada słabo w porównaniu do reszty.
Inni potencjalni nominowani: Chyba jedynie brakuje mi Daniela Bruhla za Rush. Najmocniejszy punkt filmu, on nie gra Landy, on nim JEST. Każdy kto oglądał Golden Globes i widział prawdziwego Landę i porównał jego zachowanie do gry Daniela - wie o czym mówię.
Szkoda, że nie doceniono Casey'a Afflecka za Out of the Furnance i Ryana Goslinga za The Place Beyonde the Pines. Obaj są prawdziwi, bardzo zniszczeni w swoich filmach. Każdy z nich mógłby zastąpić choćby, przy całym szacunku, Coopera.
Rzucę też kontrowersją, jak to ja, bo czemu by nie być szalonym i nominować Jamesa Franco za... Spin Brakers (**)? Film jest... dziwny, nie rozumiem tego szału, ale na rany - Franco to tam jest kimś innym.
NAJLEPSZA DRUGOPLANOWA ROLA KOBIECA: Jannifer Lawrence, Lupita Nyong'o, Julia Roberts, Sally Hawkins, June Squibb.
Pojedynek: Lupita Nyong'o vs. Jannifer Lawrence.
Ach, JLaw. W zeszłym roku zażarty pojedynek, do ostatniej chwili, z boską Jessicą Chastain. W tym roku znowu bierze udział w najciekawszym, moim zdaniem, oscarowym pojedynku. Bo serce mówi Lupita, rozum - Jannifer. Lupita zagrała rolę lepszą, bardziej wymagającą. Oddała się swojej postaci, oddała się reżyserowi (częsta cecha u aktorów McQueena). Debiut marzenie, dziewczyna jest olśniewająca. Ale co z tego, skoro Lawrence wygrała wszystkie ważniejsze nagrody? Nie zrozumcie mnie źle - kocham Lawrence za autentyczność, talent i brak sodówy po jej sukcesach. Ale jeśli ma dostać Oscara tylko za to, że jest na ogromnym hypie, to ja się nie zgadzam. Ona broni się talentem, co pokazała w Silver Linings Playbook. Dlatego trzymam do końca kciuki za Lupitę, choć czuję, że to Jannifer zostanie koniec końców wielką wygraną. Ciekawy pojedynek, naprawdę ciekawy.
Nyong'o: 51%
Lawrence: 49%
Szanse pozostałych nominowanych: Mniej niż zero, jawny wyścig dwóch faworytek. Cieszy nominacja dla Squibb, bo jest najmocniejszym punktem Nebraski. Fantastyczna rola.
Inne potencjalne nominowane: Brak. Zgadzam się ze wszystkim, oprócz tego, jak wspominałem wyżej, że Roberts i Streep powinny być nominowane na odwrót.
NAJLEPSZY SCENARIUSZ ADAPTOWANY: Spike Jonze (Her), Eric Singer i David O. Russel (American Hustle), Woody Allen (Blue Jasmine), Bob Nelson (Nebraska), Craig Borten i Melisa Wallack (Dallas Buyers Club).
Pojedynek: Spike Jonze vs. Eric Singer i David O. Russel.
Drugi najciekawszy pojedynek wieczoru. Her to pochwała kreatywności, wyobraźni i inteligencji. Jonze już nie raz udowodnił, że na pisaniu się zna, jednak Her to jego perła w koronie. Wspaniale napisana, wyjątkowa historia. Zasługuje na Oscara, zwłaszcza po umocnieniu swojej pozycji na Golden Globes. Jednak para Singer - Russel depczą mu po piętach. Czemu? Bo zakładając, że najlepszym filmem będzie 12 Years a Slave, reżyserem Cuaron, a aktorską drugoplanową Lupita - American Hustle zostanie bez niczego. A wydaje mi się, że Akademia nie pozwoli odejść temu dziełu z pustymi rękoma. No i Russel zasługuje na rozpoznanie wśród członków Akademii. Ciekawy pojedynek, który mam nadzieje wygra jednak lepszy. Podziwiam Russela, jest moim idolem, American Hustle jest wybitnym filmem, Ale to Her jest lepszym scenariuszem - niespotykanym, świeżym, świetnie napisanym. Ciekawy pojedynek!
Jonze: 55%
Singer i Russel: 45%
NAJLEPSZY SCENARIUSZ ORYGINALNY: John Ridley (12 Years a Slave), Terence Winter (Wolf of the Wallstreet), Billy Rey (Captain Phillips), Steve Coogan i Jeff Pope (Phillomena), Julie Delpy, Richard Linklater i Ethan Hawke (Before Midnight).
Pojedynek: John Ridley vs. Terence Winter.
12 Years a Slave. Tyle w temacie. Winter napisał świetny, zabawny, smutny, słodko-goszki scenariusz, ale Akademia tego nigdy nie nagrodzi.
Ridley: 99%
Winter: 1%
Pozostałe kategorie to dla mnie zawsze zagadka, nie licząc animacji, jednak w tym roku nie zdążyłem zobaczyć ani jednej. I tak murowanym faworytem jest Frozen, tak jak U2 jest jedynym słusznym kandydatem w kategorii piosenki. Film niealnglojęzyczny to w tym konkretnym roku także enigma. Brak Blue is the Warmes Color, stawia na czele Jagten i La Grande Bellezza, jednak który wygra skoro nie ma faworyta? Włosi wydają się mocniejsi, stoją silnie nagrodami, jednak czy Akademia jest w stanie nagrodzić taki film?
Czemu pozostałe są zagadką? Bo to nagrody techniczne, a to zawsze sprawiało mi problem. Generalnie w ciemno mogę strzelać, że Gravity jest silnym faworytem w takich kategoriach jak: montaż, zdjęcia (głównie tu), muzyka, montaż dźwięku, efekty specjalne itp. Nie ujmuję znaczenia tym kategoriom, wręcz przeciwnie! Są to dla mnie o tyle ciekawe, co tajemnicze aspekty sztuki filmowej, na której temat ciężko się wypowiedzieć. Nieskromnie przyznam, że kategorie które omówiłem raczej nie są mi obce, zazwyczaj obstawiam dobrze (choć Akademia zawsze zaskoczy. Zawsze), to kategorie techniczne już są w moim wypadku typowy strzałem na ślepo. Może kiedyś, mam nadzieje, że taki dzień nadejdzie, uda mi się zgłębić te tajniki sztuki filmowej i dam rade i tu się popisać.
W między czasie przebieramy się w smoking i wieczorowe suknie, uzbrajamy się w litr kawy i dwa energetyki dla większej mocy, siadamy wygodnie w fotelach i czekamy. Czekamy na najważniejszą noc branży filmowej. Na noc, która dla każdego kinomaniaka jest najważniejszą w roku.
O godzinie 2:00 przenieśmy się wspólnie do Kodak Theater i trzymajmy kciuki za naszych faworytów. Śmiejmy się do łez z żartów genialnej Ellen DeGeneres i ucztujmy w dniu święta filmu. Jeszcze chwila, już za moment i usłyszymy: And the Oscar goes to...
Subskrybuj:
Posty (Atom)