Ridley Scott wraca do korzeni. Po ponad 3 dekadach wraca do kultowego dzieła, które otworzyło mu drogę do kariery reżysera. Seria Alien, którą Scott rozpoczął w 1979 roku okazała się wielkim sukcesem. Wszelkiego rodzaju maniacy kosmitów, kosmosu, ale nie tylko - zanurzyli się w przygodach Ellen Ripley (BOSKA! Sigourney Weaver) niczym Alien w ciałach swoich ofiar. Połączenie Sci-fi z horrorem, razem z oszołamiającymi jak na ten okres efektami specjalnymi, otworzyło nowy rozdział w historii kina. Obcy miał pojawiać się w trzech kolejnych, cieplej i chłodniej, przyjętych filmach. Aż do 1997 roku. Ostatnia część Aliena - przez jednych kochana, przez innych nienawidzona - zamknęła na długi okres czasu filmową historię Obcego. A dziś Scott odradza serię (podobno w nowej trylogii!) i sam wraca za kamerę. Jednak Prometheus, to zupełnie inny film. Prequel. Miał za zadanie ukazać "orgin" - narodziny Obcego. Zobaczmy co z tego wyszło...
Przyszłość. Grupa naukowców odnajduje w różnych częściach świata, prymitywne malowidła plemion żyjących na danym terenie. Różni je miejsce, pochodzenie, czas. Prawie wszystko. Łączy je jeden i ten sam motyw - obraz gigantów i trzy koła. Wniosek - jesteśmy czymś w rodzaju eksperymentu rozwiniętej cywilizacji. Naukowcy nazywają ich "Inżynierami". Wyruszają więc w kosmiczną podróż, by odkryć prawdę...
Tak pokrótce wygląda scenariusz i wstęp do historii. Dalej scenariusz serwuje emocjonującą zagadkę rodem z kosmosu i liczne zwroty akcji rodem z kina akcji oraz... scenariuszowe idiotyzmy. Chyba tylko The Dark Knight Rises może konkurować ze scenariuszem Prometheus'a w kategorii "Największe dziury logiczne i głupie decyzje bohaterów". Film ogląda się świetnie do połowy. Potem odniosłem wrażenie, że autorzy scenariusza i sam Scott, nie mają pomysłu na historię. Fani serii Alien też zostaną postawieni przed licznymi faktami, które pozbawione są sensu w perspektywie znajomości anatomii i działania Obcego. Może to będzie wytłumaczone w kolejnych filmach. Za co należy pochwalić scenariusz, to za mnóstwo symboliki i ciekawe postacie. Pierwsza scena filmu może nawiązywać do historii mitycznego Prometeusza. Ciekawe jest też zestawienie głównej pary naukowców - głęboko wierzącej Elizabeth i ateisty Charlie'go. Każde z nich szuka Inżynierów dla własnej ideologi. Elizabeth uważa, że ich odnalezienie potwierdzi istnienie Boga, lub da odpowiedzi na nurtujące pytania (-Jeśli oni stworzyli nas, kto stworzył ich?). Charlie w opozycji do swojej ukochanej (tak, tak mamy wątek miłosny) wierzy, że Inżynierzy ostatecznie podważą istnienie Boga. Rozmowa ostatniego z robotem David'em też jest warta uwagi (-Dlaczego ludzie mnie stworzyli? -Bo mogli -Czy gdybyś Ty to usłyszał, nie był byś zawiedziony?). Rola David'a na pokładzie statku Prometeusz (kolejny symbol i nawiązanie do mitologi) także jest niezwykle interesująca. Warto zwrócić uwagę jaki film ogląda David w czasie opieki nad statkiem...
Jak przy tym nie równym scenariuszu wygląda reżyseria? Scott stara się wszystko nam wytłumaczyć i wprowadzić w historię małymi kroczkami, żeby potem zaserwować nam jazdę bez trzymanki. Jednak trudno się wczuć w film bez znajomości poprzedniej serii. No cóż - ryzyko zawodowe. Reżyser zmienia też znacząco klimat. To nie jest horror sci-fi. To kino akcji sci-fi z domieszką symboliki i religii <?>. Scott też zbytnio polega na efektach specjalnych w drugiej połowie filmu. Kiedy akcja się rozkręca i coś zaczyna się dziać - gubi logikę i sens na rzecz absolutnie wspaniałych efektów. W pierwszym Alien'ie, Obcym był facet w rajtuzach, a migające światełka były szczytem techniki. I filmowi to wyszło na dobre. Mimo wszystko czystym sumieniem przyznaję, że Prometheus w 3D na ekranie IMAX - zyskuje i nawet błędy logiczne nie rażą tak bardzo. Naprawdę warto iść do IMAXa na ten film. Wrażenie piorunujące. Jestem gigantycznym przeciwnikiem 3D, ale tu dałem się ponieść magii trzechwymiarów. W tych efektach bardzo dobrze się odnajduje nasz Dariusz Wolski. Zdjęcia stoją na wysokim poziomi i robią niesamowite wrażenie. Zwłaszcza plenery i... wnętrze statku. Widać, że Wolski i Scott wyczuli klaustrofobiczny klimat statku kosmicznego.
Aktorstwo, tak jak wszystko w tym filmie, jest nie równe. Scott chyba nie bardzo wiedział jak z niektórymi pracować. Zacznijmy od plusów. Michael Fassbender jako android David. Brawo. Geniusz. Potwierdza swoją pozycję w Hollywood. Dziś jest prawdopodobnie w trójce najlepszych aktorów. Fass zrobił to co miał zrobić - zagrał robota. Proste? Nie wydaje mi się. Od aktora wymaga się gry emocjami. Okazywania ich ciągle i wciąż. Fassbender... tego nie robi. I chwała mu za to! Jest wypruty z emocji, zimny, wyrachowany. Kalkuluje. Zachowuje się jak maszyna obliczająca najlepsze dla swojej misji równania. Ma dziwne, lekko sztywne ruchy. Praktycznie nie ma mimiki. Nie zmienia głosu, czy maniery. Bo po co? Jest androidem. Nic nie czuje. Zagrać coś takiego i wyjść na debila - wielka sztuka. Fass - You did it again!
Bardzo dobrymi rolami popisują się Idris Elba i Charlize Theron. Pierwszy - kapitan Janek (nic swojskiego niestety) to kosmiczny kowboj. Jego statek to jego rumak. Jest wyjęty z naszej epoki. Przywiązany do starej muzyki, t-shirt'ów. Skrajnie odważny i opanowany. Elba czuje się w tej rol jak ryba w wodzie. Zawadiackim uśmiechem, gestami i stylem bycia dodaje Jankowi własnego uroku. Brawo. Theron jako Meredith Vickers - koordynator misji - jest podobna do David'a. Zimna, wyrachowana i ciągle kalkulująca. Nie będzie miała problemu z zabiciem członka załogi, jeśli zagraża on misji. Pod wątpliwość zostaje wystawione jej człowieczeństwo. I Theron wybitnie daje sobie z tym radą, bo... nie gra jak Fassbender. Jest odrobinę bardziej ludzka, czuje, co widać w filmie. Kolejne brawa!
I ostatnia ważna postać w filmie. Wydaje się - obok David'a - najważniejsza. Elizabeth Shaw - Naoomi Rapace. Wydaje mi się, że jest to rola, postać, która miała zastąpić niezastąpioną Ripley. I, niestety, Rapace ulega legendzie. Mam wrażenie, że to miała być heroina naszych czasów- nie tyle silna jak na kobietę i nie walcząca, a polegająca na sprycie i inteligencji oraz intuicji. W "kosmicznym filmie akcji" się to ewidentnie nie sprawdza. Tak ważna postać, a jest zagrana sztucznie, jakby na siłę. Słychać silny akcent Naoomi, mimo, że w retrospekcjach jako dziewczynka, Shaw mówi płynnym angielskim z wyraźnym i czystym akcentem. Przez cały film wygląda jakby była wiecznie speszona. To jej postać funduje nam najwięcej "dziwnych" decyzji i to z jej postacią wiążą się dziury scenariuszowe. Oczywiście to nie wina aktorki, ale na pewno jej to nie pomaga w ogólnej ocenie.
W ogólnym rozrachunku - mimo wszelkich zarzutów - wyszedłem z kina zadowolony i oczarowany. Żyłem filmem, historią i znaczeniami pojawiającymi się w nim, długo po seansie. A czyż nie jest to istota dobrego filmu? Błędy scenariusza i brak logiki rekompensują nam genialne efekty. Sztuczną i skrępowaną Rapace rekompensuje nam wspaniały, idealny Fassbender. Warto. Warto iść dla niego i dla wizualnego orgazmu. Jeśli jesteś fanem Alien'a - warto by na nowo wgłębić się w to uniwersum, które straszyło nas po nocach w latach młodości. A jeśli w życiu nie widziałeś serii i Cie to nie jara - także warto, bo to inny film, z innym klimatem i małą ilością Obcego we własnej postaci. Pan Scott osiągnął to co zapewne zamierzał. Film dla wszystkich. Opłacił to kilkoma bolesnymi wpadkami, ale nie oszukujmy się - nikt tego nie będzie po seansie pamiętał. Bo rejs Prometheus'em ma tak dużą moc.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz