Ridley Scott wraca do korzeni. Po ponad 3 dekadach wraca do kultowego dzieła, które otworzyło mu drogę do kariery reżysera. Seria Alien, którą Scott rozpoczął w 1979 roku okazała się wielkim sukcesem. Wszelkiego rodzaju maniacy kosmitów, kosmosu, ale nie tylko - zanurzyli się w przygodach Ellen Ripley (BOSKA! Sigourney Weaver) niczym Alien w ciałach swoich ofiar. Połączenie Sci-fi z horrorem, razem z oszołamiającymi jak na ten okres efektami specjalnymi, otworzyło nowy rozdział w historii kina. Obcy miał pojawiać się w trzech kolejnych, cieplej i chłodniej, przyjętych filmach. Aż do 1997 roku. Ostatnia część Aliena - przez jednych kochana, przez innych nienawidzona - zamknęła na długi okres czasu filmową historię Obcego. A dziś Scott odradza serię (podobno w nowej trylogii!) i sam wraca za kamerę. Jednak Prometheus, to zupełnie inny film. Prequel. Miał za zadanie ukazać "orgin" - narodziny Obcego. Zobaczmy co z tego wyszło...
Przyszłość. Grupa naukowców odnajduje w różnych częściach świata, prymitywne malowidła plemion żyjących na danym terenie. Różni je miejsce, pochodzenie, czas. Prawie wszystko. Łączy je jeden i ten sam motyw - obraz gigantów i trzy koła. Wniosek - jesteśmy czymś w rodzaju eksperymentu rozwiniętej cywilizacji. Naukowcy nazywają ich "Inżynierami". Wyruszają więc w kosmiczną podróż, by odkryć prawdę...
Tak pokrótce wygląda scenariusz i wstęp do historii. Dalej scenariusz serwuje emocjonującą zagadkę rodem z kosmosu i liczne zwroty akcji rodem z kina akcji oraz... scenariuszowe idiotyzmy. Chyba tylko The Dark Knight Rises może konkurować ze scenariuszem Prometheus'a w kategorii "Największe dziury logiczne i głupie decyzje bohaterów". Film ogląda się świetnie do połowy. Potem odniosłem wrażenie, że autorzy scenariusza i sam Scott, nie mają pomysłu na historię. Fani serii Alien też zostaną postawieni przed licznymi faktami, które pozbawione są sensu w perspektywie znajomości anatomii i działania Obcego. Może to będzie wytłumaczone w kolejnych filmach. Za co należy pochwalić scenariusz, to za mnóstwo symboliki i ciekawe postacie. Pierwsza scena filmu może nawiązywać do historii mitycznego Prometeusza. Ciekawe jest też zestawienie głównej pary naukowców - głęboko wierzącej Elizabeth i ateisty Charlie'go. Każde z nich szuka Inżynierów dla własnej ideologi. Elizabeth uważa, że ich odnalezienie potwierdzi istnienie Boga, lub da odpowiedzi na nurtujące pytania (-Jeśli oni stworzyli nas, kto stworzył ich?). Charlie w opozycji do swojej ukochanej (tak, tak mamy wątek miłosny) wierzy, że Inżynierzy ostatecznie podważą istnienie Boga. Rozmowa ostatniego z robotem David'em też jest warta uwagi (-Dlaczego ludzie mnie stworzyli? -Bo mogli -Czy gdybyś Ty to usłyszał, nie był byś zawiedziony?). Rola David'a na pokładzie statku Prometeusz (kolejny symbol i nawiązanie do mitologi) także jest niezwykle interesująca. Warto zwrócić uwagę jaki film ogląda David w czasie opieki nad statkiem...
Jak przy tym nie równym scenariuszu wygląda reżyseria? Scott stara się wszystko nam wytłumaczyć i wprowadzić w historię małymi kroczkami, żeby potem zaserwować nam jazdę bez trzymanki. Jednak trudno się wczuć w film bez znajomości poprzedniej serii. No cóż - ryzyko zawodowe. Reżyser zmienia też znacząco klimat. To nie jest horror sci-fi. To kino akcji sci-fi z domieszką symboliki i religii <?>. Scott też zbytnio polega na efektach specjalnych w drugiej połowie filmu. Kiedy akcja się rozkręca i coś zaczyna się dziać - gubi logikę i sens na rzecz absolutnie wspaniałych efektów. W pierwszym Alien'ie, Obcym był facet w rajtuzach, a migające światełka były szczytem techniki. I filmowi to wyszło na dobre. Mimo wszystko czystym sumieniem przyznaję, że Prometheus w 3D na ekranie IMAX - zyskuje i nawet błędy logiczne nie rażą tak bardzo. Naprawdę warto iść do IMAXa na ten film. Wrażenie piorunujące. Jestem gigantycznym przeciwnikiem 3D, ale tu dałem się ponieść magii trzechwymiarów. W tych efektach bardzo dobrze się odnajduje nasz Dariusz Wolski. Zdjęcia stoją na wysokim poziomi i robią niesamowite wrażenie. Zwłaszcza plenery i... wnętrze statku. Widać, że Wolski i Scott wyczuli klaustrofobiczny klimat statku kosmicznego.
Aktorstwo, tak jak wszystko w tym filmie, jest nie równe. Scott chyba nie bardzo wiedział jak z niektórymi pracować. Zacznijmy od plusów. Michael Fassbender jako android David. Brawo. Geniusz. Potwierdza swoją pozycję w Hollywood. Dziś jest prawdopodobnie w trójce najlepszych aktorów. Fass zrobił to co miał zrobić - zagrał robota. Proste? Nie wydaje mi się. Od aktora wymaga się gry emocjami. Okazywania ich ciągle i wciąż. Fassbender... tego nie robi. I chwała mu za to! Jest wypruty z emocji, zimny, wyrachowany. Kalkuluje. Zachowuje się jak maszyna obliczająca najlepsze dla swojej misji równania. Ma dziwne, lekko sztywne ruchy. Praktycznie nie ma mimiki. Nie zmienia głosu, czy maniery. Bo po co? Jest androidem. Nic nie czuje. Zagrać coś takiego i wyjść na debila - wielka sztuka. Fass - You did it again!
Bardzo dobrymi rolami popisują się Idris Elba i Charlize Theron. Pierwszy - kapitan Janek (nic swojskiego niestety) to kosmiczny kowboj. Jego statek to jego rumak. Jest wyjęty z naszej epoki. Przywiązany do starej muzyki, t-shirt'ów. Skrajnie odważny i opanowany. Elba czuje się w tej rol jak ryba w wodzie. Zawadiackim uśmiechem, gestami i stylem bycia dodaje Jankowi własnego uroku. Brawo. Theron jako Meredith Vickers - koordynator misji - jest podobna do David'a. Zimna, wyrachowana i ciągle kalkulująca. Nie będzie miała problemu z zabiciem członka załogi, jeśli zagraża on misji. Pod wątpliwość zostaje wystawione jej człowieczeństwo. I Theron wybitnie daje sobie z tym radą, bo... nie gra jak Fassbender. Jest odrobinę bardziej ludzka, czuje, co widać w filmie. Kolejne brawa!
I ostatnia ważna postać w filmie. Wydaje się - obok David'a - najważniejsza. Elizabeth Shaw - Naoomi Rapace. Wydaje mi się, że jest to rola, postać, która miała zastąpić niezastąpioną Ripley. I, niestety, Rapace ulega legendzie. Mam wrażenie, że to miała być heroina naszych czasów- nie tyle silna jak na kobietę i nie walcząca, a polegająca na sprycie i inteligencji oraz intuicji. W "kosmicznym filmie akcji" się to ewidentnie nie sprawdza. Tak ważna postać, a jest zagrana sztucznie, jakby na siłę. Słychać silny akcent Naoomi, mimo, że w retrospekcjach jako dziewczynka, Shaw mówi płynnym angielskim z wyraźnym i czystym akcentem. Przez cały film wygląda jakby była wiecznie speszona. To jej postać funduje nam najwięcej "dziwnych" decyzji i to z jej postacią wiążą się dziury scenariuszowe. Oczywiście to nie wina aktorki, ale na pewno jej to nie pomaga w ogólnej ocenie.
W ogólnym rozrachunku - mimo wszelkich zarzutów - wyszedłem z kina zadowolony i oczarowany. Żyłem filmem, historią i znaczeniami pojawiającymi się w nim, długo po seansie. A czyż nie jest to istota dobrego filmu? Błędy scenariusza i brak logiki rekompensują nam genialne efekty. Sztuczną i skrępowaną Rapace rekompensuje nam wspaniały, idealny Fassbender. Warto. Warto iść dla niego i dla wizualnego orgazmu. Jeśli jesteś fanem Alien'a - warto by na nowo wgłębić się w to uniwersum, które straszyło nas po nocach w latach młodości. A jeśli w życiu nie widziałeś serii i Cie to nie jara - także warto, bo to inny film, z innym klimatem i małą ilością Obcego we własnej postaci. Pan Scott osiągnął to co zapewne zamierzał. Film dla wszystkich. Opłacił to kilkoma bolesnymi wpadkami, ale nie oszukujmy się - nikt tego nie będzie po seansie pamiętał. Bo rejs Prometheus'em ma tak dużą moc.
niedziela, 5 sierpnia 2012
piątek, 27 lipca 2012
The Dark Knight Rises (***1/2)
RECENZJA ZAWIERA ŚLADOWE ILOŚCI SPOILERÓW!!
Na swoją pierwszą recenzję na blogu, czekałem długo. Długo, bo chciałem, żeby była to recenzja znacząca, żeby był to film dla mnie ważny. Chciałem, żeby odznaczał się wszystkim co lubię w filmach - emocjami oczekiwania na premierę, świetnymi twórcami, wybitnymi aktorami, historią, czy bohaterem, które uwielbiam. The Dark Knight Rises. Ten film miał to wszystko. Świetny kandydat łączący te wszystkie elementy. I co? I... Ale po kolei.
Krótko o tym jak wygląda skala moich recenzji - jest to pięciogwiazdkowa skala, gdzie dopuszczam oceny cząstkowe (np. 1/2 gwiazdki). Nie przesądzam, czy ** to niemal dno, a **** to świetne dzieło - to implikuje sama recenzja. Ważniejsze od oceny wydają mi się spostrzeżenia i uwagi.
Wróćmy do filmu. Wszystko zaczęło się w 2005 kiedy na ówczesną chwilę prawie nikomu nieznany reżyser - Christopher Nolan, ukazał światu swoją wizję Batmana. Wydawałoby się - sukces to marzenia ściętej głowy. Po dwóch filmach Joel'a Schumacher'a, które - nie oszukujmy się - były tak złe, że pogrzebały na długi czas legendę jednego z najwspanialszych, a według wielu najwspanialszego z bohaterów. Ale film odnosi sukces. Batman Begins (****1/2) i nowe realistyczne spojrzenie na Człowieka - Nietoperza, z ukazaniem przyczyn jego walki z niesprawiedliwością, z wyjaśnieniem jego ideologii, treningu i motywów- okazał się sukcesem tak komercyjnym, jaki artystycznym. Kolejna część była kwestią czasu.
Po 3 długich latach pojawia się The Dark Knight (*****). Film wyprzedzający o kilka długości swojego poprzednika, a pozostałe adaptacje komiksowe ośmieszający w wręcz brutalnie. Mroczny, ciężki, z wieloma symbolami i fabułą, która od początku do końca trzyma w napięciu. Owszem - kilka dziur w scenariusz można się doszukac, ale nie są one aż tak znaczące przy sile atutów dzieła Nolana. No i on. Heath Ledger jako Joker. Maestria. Ideał. Rola wybitna. Ledger nie grał Jokera, on nim był. Psychopatą. Socjopatą. Mordercą i masochistą, który plan zniszczenia Gotham, zamienił na plan zniszczenia ludzi Gotham. Dla zabawy. Tylko by udowodnić, że zło to nie kwestia charakteru osoby, a kwestia sytuacji w jakiej się znajduje. Brawo! Postać świetnie pomyślana, napisana, której teksty już przed premierą osiągnęły status kultowych. Ale przede wszystkim idealnie zagrana. Zasłużony, niestety pośmiertny, Oscar dla Ledger'a za jego ostatnią rolę. Szokujący brak nominacji do pozostałych ważnych nagród. Akademia nie była gotowa na nagrodzenie filmu na podstawie komiksu.
Zamknięcie, jak się później okazało trylogii - miało to zmienić. The Dark Knight Rises miał być tym czym Lord of The Ring dla fantastyki, a Avatar dla science fiction. Kamieniem milowym, którym The Dark Knight się nie okazał tylko ze względu na niewłaściwy czas. Epickie zakończenie wybitnej trylogii, która dla mnie jest jak pierwsze filmy Star Wars dla ludzi tamtego okresu - miało wszystkich rzucić na kolana i pokazać hegemonię Nolana w dzisiejszym filmowym świadku.
Niestety nie udało się. Film pomimo wielkich oczekiwań - zawodzi. Jest najsłabszą częścią trylogii. Jest najsłabszym filmem Nolana. Zawodzi wiele rzeczy, które miały być wybitne. Nolan i spółka zwyczajnie nie podołali nakręcić trzeciego równorzędnego filmu. Widać wypalenie i przesadę. Chęć zrobienia na siłę czegoś skrajnie epickiego, ale mądrego. Więc mamy tu mnóstwo wybuchów i symbolikę na każdym kroku a to wszystko polane ciągłym... gadaniem. I nie wychodzi to nikomu na dobre. Ale zacznijmy od początku.
Reżyseria to jeszcze jedna z mocniejszych stron filmu - Nolan stara się stopniowo budować atmosferę, wprowadzając nas do akcji, pokazując losy starych bohaterów i przedstawiając nowe twarze. To wszystko dzieje się trochę za wolno, ale reżyseria nie wygląda tak źle. Zdjęcia jak zwykle stoją na wysokim poziomie. Długoletni współpracownik Nolana - Willy Pfister - zna się za rzeczy jak mało kto i świetnie operuje kamerą w niemal każdym momencie filmu. Montaż jest zaskakująco słaby, zwłaszcza na końcu, gdzie niepotrzebnie wprowadza się niektóre sceny w sekwencje zakończenia "wybuchowej" sprawy Gotham. A przecież montaż był zawsze mocną stroną filmów Nolana... Muzyka od strony technicznej ratuje wszystko. Ścieżkę dźwiękową można nazwać tylko jednym słowem - arcydzieło. Odwraca uwagę od niedociągnięć, sprawia, że ogląda się przyjemniej. Buduje atmosferę lepiej niż scenariusz i odgrywa ważną integralną rolę w filmie. Hans Zimmer po raz kolejny pokazał klasę, fundując najlepszy soundtrack roku na chwilę obecną.
Uwagę warto zwrócić na aktorstwo, nie tylko ze względu na wybitną rolę Ledger'a w poprzednim filmie, ale dlatego, bo jest to mocna strona filmu. Bale jako Batman - no cóż, Ameryki nie odkrywa, ale Bale jako Bruce Wayne - tu rzeczywiście pokazuje kunszt. Jeśli chodzi o Bale'a - najlepiej zagrana część trylogii. Brawo. Ze starych znajomych mamy oczywiście Alfreda i Luciusa. Panowie Caine i Freeman stają na wysokości zadania, są zabawni gdy trzeba, poważni gdy sytuacja wymaga. Michael Caine kilka razy samotnie szarżuje jako aktor i wychodzi to filmowi na dobre. Jedna z lepszych ról w filmie. Dwie nowe twarze. Joseph Gordon-Levitt i Marion Cotillard. Pierwszy jako John Blake - młody policjant idealista - sprawdza się idealnie. Wygląda chłopięco, działa jak mężczyzna. Ciekawa postać z bardzo fajnym oczkiem puszczonym do widza. Zawsze przyjemnie się chłopaka ogląda, a i tu pokazuje, że jest jednym z lepszych swojej generacji. Cotillard. Sam nie wiem co napisać. Przez cały film poprawnie, ale nic poza tym, by na końcu... rozczarować na całej linii. Jej ostatnia scena w filmie to żart i aktorskie przedszkole. Jak Nolan na to pozwolił? Naprawdę ciężko było mi powstrzymać zdziwienie i... rozbawienie.
Kolejne dwie nowe twarze - Tom Hardy i Anne Hathaway. Tom - aktor wyjątkowy - staną przed trudnym wyzwaniem zastąpienia Jokera. Bohaterowie różni, klasa aktorów mimo wszystko przemawia za Ledger'em. Hardy dodatkowo "upośledzony" aktorsko przez maskę na twarzy. Ale wychodzi z tego obronną ręką. Jako Bane jest personifikacją bólu - zarówno własnego, jak i bólu innych. Gra głosem, gra oczami, gra świetnie przygotowanym ciałem i treningiem. Bywa showman'em, bywa tyranem. Wzbudza strach nie groźbami - a spojrzeniem i przerażającą siłą. Daleko, zarówno postaci, jak i aktorowi do Jokera Heath'a, ale Hardy nie hańbi legendy antagonistów. Bardzo dobra rola, która w filmie kończy się w sposób tak bardzo rozczarowujący, że aż bolesny.
Obsadzenie Hathaway jako Kobiety Kot (nazwa nie pada w filmie ani razu), wzbudzało moje silne wątpliwości. Anne to wybitna aktorka, jedna z niewielu naprawdę dobrych. Ale jakoś nie pasowała. I rozczarowałem się... pozytywnie! To co z góry założyłem, że zawiedzie - jest najmocniejszą stroną filmu. Gra Hathaway jest perełką. Pierwsze sceny z nią pokazują jak ogromne ma umiejętności - od niewinnego kotka do kocicy z pazurami. Jest ostra, inteligentna, seksowna i perfekcyjnie przygotowana. Ma najlepsze dialogi w filmie, cięty język. Lekka arogancja nasuwają na myśl żeńską wersję Tony'ego Starka. Jeśli wytwórnia chciała by zrobić spin-off (których jestem zażartym wrogiem!) - to niech mnie diabli - umrę z zachwytu. Ilekroć Anne pojawia się czy to w kostiumie, czy to bez niego - kradnie pozostałym scenę luzem i polotem. Sama postać jest świetnie skonstruowana. Niczym komiksowa Kobieta Kot - zmienia strony w zależności od sytuacji. Definitywnie najmocniejszy element filmu.
Fabuła, która była świetnie pomyślana, przy dwóch poprzednich filmach - leży i czeka na policzek od The Dark Knight i Batman Begins. Brak tu polotu, Nolan używa klisze z filmów akcji typu "B" (bomba atomowa w mieście? Pochodząca z założenia "życiodajnego reaktora"? Serio? Wybuchnie po dojściu licznika do 0 - więc trzeba się śpieszyć, żeby ją rozbroić. Serio? To było fajne owszem. W filmach z Chuckiem Norrisem ), wprowadza niepotrzebnych bohaterów (Ra's al Ghul), film jest przegadany - co zazwyczaj w filmach Nolana jest atutem, bo z rozmów dowiadujemy się najwięcej o bohaterach - tu to się nie sprawdza i wprowadza dłużyzny. Decyzje i wybory niektórych postaci nadal wprowadzają mnie w osłupienie, są nielogiczne i czasami wręcz głupie. Scenariusz jest dziurawy, w momentach newralgicznych - wręcz niezrozumiały. Między Bogiem, a prawdą - mało Batmana w tym Batmanie, historia skupia się na Bruce Wayne'ie, co wychodzi w kratkę - raz jest dobrze, a raz za długo i niepotrzebnie. Zupełnie nie przypomina pracy braci (scenariusz pisał tradycyjnie także Jonathan) Nolan, bardziej wygląda jak praca domowa pisana na kolanie w autobusie. Bracia poszli za daleko we wszystkim - w wybuchach, w gadżetach, w wycieczkach bohaterów, w masowych scenach (owszem robią wrażenie, ale są nie autentyczne...), w intrydze (poszedł za daleko i zostawił mnóstwo dziur w scenariuszu - niemądrze - kto uwierzy, że mieszkańcy miasta ucieszą się na wieść, że dostali miasto dla siebie z rąk szaleńca, który mimo wszystko ich zastrasza?), w nawiązaniu do dzisiejszej ekonomii (okupacja Wall Street), w ilości ukazanych śmierci - ostatni element zawodził w poprzednich częściach - tu reżyser odbija to sobie z nawiązką, co niekoniecznie wychodzi filmowi na dobre. I po co zostaje uchylona furtka dla możliwych kolejnych części? Nie wieże, że to pomysł reżysera. Czyżby Nolan uległ wytwórni? Zadowala ledwie kilka elementów - walka Batmana z Bane'em, Selina Kyle i może historia Blake'a i oczko puszczone do fanów związane z tym bohaterem na końcu filmu. Na to czekałem 4 lata?
Ale bardziej niż wszystko w tym scenariuszu - co mogę zrozumieć, ograniczeniem czasu projekcji, budżetem, walką z wytwórnią i innymi wymówkami - boli zakończenie. Bez jaj. W stylu hollywoodzkiego happy endu. Rozczarowuje, wbija nóż w plecy. Kończy się jak w wspomnianych filmach akcji klasy "B". Dobro zwyciężyło, zło odeszło, wszyscy są szczęśliwi. Wszyscy... W The Dark Knight, dobro miało swoją cenę. Wysoką cenę.
Legenda się nie skończyła. Legenda dostała kosę w bebechy i powoli umiera. Powoli, bo nie umarła od razu - mimo wszystko jest to niezły i tylko niezły film. I to jest tak bardzo rozczarowujące - dwa wybitne filmy, zamyka film niezły. Wręcz przeciętny.
Ocena ***1/2 wydaje mi się odpowiednia. Nie jest nad wyrost, ale też nie krzywdzi filmu. Ot kolejny "super hero movie". Niestety. Doszukać się można analogii do trylogii Godfather. Genialny pierwszy film, który niespodziewanie zostaje zdystansowany przez jeszcze lepszą kontynuację. A trzeci film, to taki niepotrzebny bękart, który miał przejąć "rodzinny interes" jednak koncertowo zawodzi na całej linii, bo - pomimo iż nie jest aż tak zły - nie dorasta swoim poprzednikom do pięt. Szkoda.
Film Nolana oglądało by się lepiej, gdyby... nie zrobił go Nolan. Od tego reżysera należy oczekiwać wielkości - bo taki jest. Wielki. Dziś jeden z najwybitniejszych. Jednak nikt nie robi wszystkiego cały czas dobrze - nawet jeśli jest się geniuszem. Każdy musi się potknąć i upaść. A przecież upadamy, by nauczyć się jak się podnieść. I dlatego czekam. Czekam na kolejny projekt Nolana, bo wiem, że następnym filmem zachwyci. In Nolan I trust!
środa, 27 czerwca 2012
I znowu to samo... Czyli jak w Polsce wybiera się trenera kadry piłkarzy nożnych.
I znowu było hurra! Znowu miało być wyjście z grupy <prosta jak nigdy. Czyli jak zawsze>, może zaskoczenie rywali, może jakiś półfinał. Teraz też przewaga własnego terenu. Czego chcieć więcej? I - jak zwykle - nic. Wielkie nadzieje zawiedzione. Zazwyczaj przez piłkarzy, którzy po prostu są o kilka klas gorsi od swoich europejskich, afrykańskich, czy amerykańskich kolegów. Tym razem to nie wymówka.
Mieliśmy trio z Dortmudu, którego boją się największe firmy w Europie. Mieliśmy dwóch klasowych bramkarzy. Linię defensywy złożoną z graczy grających w całkiem niezłych drużynach we Francji, Niemczech czy Belgii. Kilku <sic!> ciekawych pomocników, także rodem z europejskich lig. I co? I właśnie nic. Bo z takiego kolektywu wyszło - no właśnie nic. Czemu? Jaki trener, taka drużyna. Kiedy po Leo, drużynę przeją Smuda - nie byłem zachwycony. Bo kim on jest? Wygrał polską ligę, która jest słabsza od angielskiej 3 ligi - i od razu kadra! Co to za pomysł?!
Teraz mamy znowu to samo. Trzeba wybrać trenera. Giełda nazwisk: odgrzewani Engel i Kasperczak. Młodzi: Probierz i Skorża. Może Nowak rodem z USA (jedyna opcja "polska", którą popieram. Może w USA nauczyli go czegoś więcej niż naszych "Fachowców"). I on. Faworyt. Forlanik. Trener Ruchu.
I to jest problem. Polską piłką interesuje się przeciętnie, bo nie lubię patrzeć na "football niepełnosprawny". Ale wcześniejsze nazwiska kojarzę, czymś się wsławili. Kim jest Forlanik? Miał jeden niezły sezon w Ruchu i od razu - kadra (w sumie to samo tyczy się Skorży i Pobierza). Powtórka ze Smudy. Człowiek znikąd , który miał jeden, dwa lepsze sezony i zostaje z miejsca namaszczony na zbawcę rozbitej i po raz kolejny ośmieszonej kadry. A opcja zagraniczna - zostaje z góry odrzucona przez PZPN (ten beton to temat na zupełnie inny limeryk...). Otóż to trener z z zagranicy jest nam potrzebny. Czemu PZPN uważa, że "Polak musi trenować Polaków"?
Bo problem z mentalnością. Śmieszny argument. Wszędzie w Europie, czy na świecie - zawodników, czy trenerów - uczy się, że każdy mecz należy WYGRAĆ. Taki był Leo Beenhakker (choć pod koniec i on przeją dużo z polskości). Tak pokonaliśmy i zremisowaliśmy z Portugalią walcząc o punkty. Polska mentalność? Ot przykład Smudy: zapytany przed meczem z Grecją, czy zaryzykuje w razie remisu w ostatnich minutach - odpowiedział bez namysłu - że nie. Że remis mu pasuje i nie zaryzykuje. Co to za mentalność? Jaki to daje sygnał rywalowi? Że ich przeciwnik w ostatnich minutach będzie się tylko bronił. Czyli łatwo będzie można go atakować i liczyć na szczęście, na błąd, a to da im wygraną. Bo rywal nie zaatakuje. Chciałbym zauważyć - że gdyby nie Tytoń - wygrali by. Przykład drugi. Mecz z Czechami, mecz o wszystko. Drużyna wychodzi... 3 defensywnymi pomocnikami. Tak się nie wygrywa.
Bo problem z komunikacją. Kolejny śmieszny argument. Od tego ma się tłumaczy, jeśli nasi działacze nie mają nawet podstawowego wykształcenia i nawet angielski przewyższa ich zdolności językowe.
Bo nie znają polskiego rynku piłkarzy. A co tu znać? Oprócz tych z zagranicy i 3, może 4 chwalebnych wyjątków z polskiej ligi - nie ma kogo obserwować.
Bo musi być polska myśl trenerska. A przepraszam, co to za myśl? Kalka, dość nieudana, kilku szkół z Europy. Ni to z kontry, ni to catenaccio, ni to piłka techniczna. kopiemy do przodu i liczymy, że nas tak bardzo nie zbiją.
Może zbyt surowo oceniam Forlanika. Może okazać się tym zbawcą, bo dawno w kadrze nie było tak młodego trenera. Może trafi do tych partaczy. Może będzie tym motywatorem dla chłopaków (bo taktyk nam nie potrzebny, to i tak się nie uda.) W sumie nic o nim nie wiem, ale jak już pisałem - nie chce powtórki ze Smudy. Bo jak mamy do czegoś dość jak średnio co turniej/eliminacje mamy to samo. Polski trener zbawca, który okazuje się - nikim. I co dwa lata kolejna giełda nazwisk.
Podobno wpływają do PZPN kandydatury z zagranicy. I pewnie nawet nie zostaną przeczytane. Bo po co? Ktoś z zagranicy nie da się tak łatwo sterować kolesiom Laty i Piechniczka. A oni potrzebują marionetki. Żeby PZPN żyło się prościej i lepiej.
Mieliśmy trio z Dortmudu, którego boją się największe firmy w Europie. Mieliśmy dwóch klasowych bramkarzy. Linię defensywy złożoną z graczy grających w całkiem niezłych drużynach we Francji, Niemczech czy Belgii. Kilku <sic!> ciekawych pomocników, także rodem z europejskich lig. I co? I właśnie nic. Bo z takiego kolektywu wyszło - no właśnie nic. Czemu? Jaki trener, taka drużyna. Kiedy po Leo, drużynę przeją Smuda - nie byłem zachwycony. Bo kim on jest? Wygrał polską ligę, która jest słabsza od angielskiej 3 ligi - i od razu kadra! Co to za pomysł?!
Teraz mamy znowu to samo. Trzeba wybrać trenera. Giełda nazwisk: odgrzewani Engel i Kasperczak. Młodzi: Probierz i Skorża. Może Nowak rodem z USA (jedyna opcja "polska", którą popieram. Może w USA nauczyli go czegoś więcej niż naszych "Fachowców"). I on. Faworyt. Forlanik. Trener Ruchu.
I to jest problem. Polską piłką interesuje się przeciętnie, bo nie lubię patrzeć na "football niepełnosprawny". Ale wcześniejsze nazwiska kojarzę, czymś się wsławili. Kim jest Forlanik? Miał jeden niezły sezon w Ruchu i od razu - kadra (w sumie to samo tyczy się Skorży i Pobierza). Powtórka ze Smudy. Człowiek znikąd , który miał jeden, dwa lepsze sezony i zostaje z miejsca namaszczony na zbawcę rozbitej i po raz kolejny ośmieszonej kadry. A opcja zagraniczna - zostaje z góry odrzucona przez PZPN (ten beton to temat na zupełnie inny limeryk...). Otóż to trener z z zagranicy jest nam potrzebny. Czemu PZPN uważa, że "Polak musi trenować Polaków"?
Bo problem z mentalnością. Śmieszny argument. Wszędzie w Europie, czy na świecie - zawodników, czy trenerów - uczy się, że każdy mecz należy WYGRAĆ. Taki był Leo Beenhakker (choć pod koniec i on przeją dużo z polskości). Tak pokonaliśmy i zremisowaliśmy z Portugalią walcząc o punkty. Polska mentalność? Ot przykład Smudy: zapytany przed meczem z Grecją, czy zaryzykuje w razie remisu w ostatnich minutach - odpowiedział bez namysłu - że nie. Że remis mu pasuje i nie zaryzykuje. Co to za mentalność? Jaki to daje sygnał rywalowi? Że ich przeciwnik w ostatnich minutach będzie się tylko bronił. Czyli łatwo będzie można go atakować i liczyć na szczęście, na błąd, a to da im wygraną. Bo rywal nie zaatakuje. Chciałbym zauważyć - że gdyby nie Tytoń - wygrali by. Przykład drugi. Mecz z Czechami, mecz o wszystko. Drużyna wychodzi... 3 defensywnymi pomocnikami. Tak się nie wygrywa.
Bo problem z komunikacją. Kolejny śmieszny argument. Od tego ma się tłumaczy, jeśli nasi działacze nie mają nawet podstawowego wykształcenia i nawet angielski przewyższa ich zdolności językowe.
Bo nie znają polskiego rynku piłkarzy. A co tu znać? Oprócz tych z zagranicy i 3, może 4 chwalebnych wyjątków z polskiej ligi - nie ma kogo obserwować.
Bo musi być polska myśl trenerska. A przepraszam, co to za myśl? Kalka, dość nieudana, kilku szkół z Europy. Ni to z kontry, ni to catenaccio, ni to piłka techniczna. kopiemy do przodu i liczymy, że nas tak bardzo nie zbiją.
Może zbyt surowo oceniam Forlanika. Może okazać się tym zbawcą, bo dawno w kadrze nie było tak młodego trenera. Może trafi do tych partaczy. Może będzie tym motywatorem dla chłopaków (bo taktyk nam nie potrzebny, to i tak się nie uda.) W sumie nic o nim nie wiem, ale jak już pisałem - nie chce powtórki ze Smudy. Bo jak mamy do czegoś dość jak średnio co turniej/eliminacje mamy to samo. Polski trener zbawca, który okazuje się - nikim. I co dwa lata kolejna giełda nazwisk.
Podobno wpływają do PZPN kandydatury z zagranicy. I pewnie nawet nie zostaną przeczytane. Bo po co? Ktoś z zagranicy nie da się tak łatwo sterować kolesiom Laty i Piechniczka. A oni potrzebują marionetki. Żeby PZPN żyło się prościej i lepiej.
poniedziałek, 25 czerwca 2012
Talent
Zawsze się zastanawiałem - jak to jest mieć talent. Sam, nigdy żadnego nie posiadałem, no może oprócz talentu do jedzenia. Gosh, w tym jestem naprawdę dobry. Ale jak to jest mieć talent? Taki prawdziwy. Nie jakieś podstawowe umiejętności. Nie coś czego można się wyuczyć. Coś z czym trzeba się urodzić. Jak Slash i gitara. Jak Nolan i kamera. Jak Cormac McCarthy i pióro. Talent.
Wpis krótki, bo zainspirowany blogiem mojej znajomej. Ona naprawdę ma talent. I jeśli ktoś to czyta - polecam zajrzeć tutaj:
http://cojagraficze.blogspot.com/
Jest czym się pozachwycać!
Wpis krótki, bo zainspirowany blogiem mojej znajomej. Ona naprawdę ma talent. I jeśli ktoś to czyta - polecam zajrzeć tutaj:
http://cojagraficze.blogspot.com/
Jest czym się pozachwycać!
czwartek, 21 czerwca 2012
Bo każda gwiazda musi spaść.
Aj Johnny, Boski Johnny. Ale czy nadal taki "Boski"? W tym tekście zastanowię się nad wzlotem i rychłym upadkiem naszego ulubionego Ciacha z Hollywood.
Tekst zainspirowany ostatnim "hot news'em" o rozstaniu JD z Vanessą Paradis. To może oznaczać wszystko. Może też nie mieć znaczenia. Lecz taka wiadomość, o rozstaniu po 14 latach - co tu ukrywać - najnormalniejszej i najukochańszej pary w szołbiz'ie, musi dawać do myślenia. Z Johnnym nie jest dobrze. Ale nie jego życie prywatne mnie interesuje. Raczej to co pokazuje na ekranie. A właściwie czego nie pokazuje. Z jednego z najciekawszych, najbardziej oryginalnych i uzdolnionych aktorów - stał się ekspertem od "odgrzewania kotletów". Nie zrozumcie mnie źle (często używam tego frazesu...) - uwielbiam Depp'a. Ale tego Depp'a do 2005 roku. Uwielbiam Depp'a z "Edwarda Nożycorękiego". Z "Ed'a Wood'a". Z "Co gryzie Gilberta Grape'a". Z "Benny & Joon" (świetna rola Depp'a - kto nie oglądał - warto!!), z "Donnie Brasco" (nie dał się zjeść Pacino), z "Fear and Loathing in Las Vegas" i wielu innych.
Aż w końcu dochodzimy do dwóch przełomowych ról. Przełomowych rzecz jasna moim zdaniem. Pierwsza: Jack Sparrow w "Piratach z Karaibów". Kto nie lubi tego filmu i tej roli? Wydaje się być jasne dlaczego przełomowa. Ugruntowała jego pozycję w stawce aktorów, dała sławę i pieniądze. No i była zagrana tak, jak nigdy wcześniej. Idealna dla Depp'a. Skrajny dziwak i odludek. Szarmancki drań, z fartem sięgającym niemal poziomu jego intelektu. Ale jest też przełomowa z innych względów. O tym później!
Druga: "Marzyciel". Sam nie wiem co o tej roli napisać. Geniusz? Maestria? Szczyt? To za mało. Każdy kto widział, wie co mam na myśli. Piękny film, piękna muzyka - chciałoby się rzec - piękny Depp. Perfekcja. Z żalem przyjąłem informacje o braku Oscar'a. Wygrał Jamie Foxx. Ale żal pozostał.
I mimo iż oba filmy dzielą zaledwie dwa lata, okazały się tak ważne dla Depp'a. Obie okazały się sukcesem. Czyli co dalej? Logicznie rzecz biorąc: lepsze scenariusze, lepsze filmy, większa stawka - wreszcie Oscar. Nie-e! Równa pochyła. I tu wracamy do dalszej przełomowości "Piratów". Tak bardzo się spodobał, że wytwórnie tylko takiego Depp'a chciały widzieć. Dziwnego. A on sam dał się zaszufladkować. Chętnie przyjmował takie role. Dopadła go szarość po roli Jack'a Sparrow'a. Najpierw ta jaśniejsza. Później ta ciemna, niemal czarna.
A więc - mała retrospektywa wybranych filmów po "Marzycielu":
-"Sekretne Okno" - film ok, ale bez fajerwerków, kolejny dziwak rodem od Depp'a.
-"Charlie i fabryka Czekolady" ABSOLUTNIE najgorszy film duetu Deep - Burton. Dno totalne i Depp grający Jack'a Sparow'a ver 2.0
-Kolejne dwie części "Piratów" - ok, ale ile można?
-"Sweeney Todd" - zarówno film jak i Depp ok, ale Depp znowu gra dziwaka. Nominacja do Oscar'a? ...
-"Wrogowie Publiczni" - czekałem na ten film z wypiekami. Depp - Bale to duet jak mi się marzył od dawna. Osoba reżysera (Michael Mann) dodatkowo podgrzewała atmosferę. I co? Wyszło nijak. Takie "Heat" tegoż reżysera, w latach 20' i tak pi razy drzwi - 3 razy gorsze. Bale zawiódł na całej linii, był drewniany jak Torres w Chelsea, Depp jakoś się wybronił, bo nie miał konkurenta. Ale film był wielkim rozczarowaniem. Ostatnie dobra rola Depp'a. Szkoda, że w słabym filmie.
-"Turysta" - szkoda oglądać i oceniać. Po 30 minutach nie wytrzymałem i wyłączyłem. Tragedia. Plastik w postaci Jolie i naszego ulubieńca. Straszne naprawdę
-"Alicja w krainie Czarów" - drugi najgorszy film duetu Depp - Burton. Pusta wydmuszka, ze świetnymi efektami, bez ŻADNEGO przekazu. Deep gra Jack'a Sarrow'a ver 3.0. Fatalnie
-Kolejni "Piraci" - kolejny odgrzewany kotlet, kolejna strata czasu. Geoffrey Rush zjadł Johnny'ego na przystawkę. Zero klimatu poprzednich części. Amerykanie nie dali się już nabrać. Klapa w USA. Tylko zagraniczny box office ratuje ten okręt przed zatonięciem. Dając gwarancję (niestety) kolejnej części. Kiedy Europa znudzi się JD?
-"Dziennik zakrapiany rumem" - czyli kolejny dziwak (alkoholik) w kolekcji Depp'a, kolejna klapa w USA. Mówiono o Oscarze, wyszło - nic.
I tu pojawiają się dwa kolejne filmy. Obu jeszcze nie widziałem. Tylko jeden jest w kinach. "Mroczne Cienie" I znowu Deep - Burton. Czytałem recenzje Amerykanów - znowu dno. Czytałem też europejskie- oczywiście zachwyceni i zapatrzeni. Ale patrząc na to jak przyjęto ostatnich "Piratów" - Amerykanie chyba mają racje. Kolejny dziwak od Depp. Tym razem wampir (modła na "Twihlight"?). Film, który jeszcze nie wyszedł i ma ogromne problemy z budżetem (wytwórnie chyba widzą, że Deep już się nie sprzedaje) "The Lone Ranger". Sugerując sie zdjęciami z produkcji - bez zaskoczeń - znowusz dziwak. Tym razem Indianin.
Może oceniam go zbyt surowo. Ale trzeba przyznać - kiedy Depp ostatnio zagrał porządną rolę? Takiego normalnego faceta, ze swoimi problemami? Ze swoimi marzeniami? Granie wszelkiej maści dziwaków i wariatów wychodzi mu świetnie. Ale ile można? Patrząc na wyniki box office'u - to już się przejadło. Aktor, który miał w najbliższym czasie sięgnąć po Oscar'a, stał się aktorem sięgającym po nominacje... Teen Choice. Niech to samo przemówi za siebie. Z samego szczytu, na sam dół. Ach ta szarość. Ma tyle odcieni, czyż nie?
I co dalej Panie Depp. Rodzina Panu się rozpadła - czyli nie jest dobrze. Czy już sam widzi jak się stacza? Czy to kryzys wieku średniego - chwilowa sodówa już nie tak młodego faceta? Czy może wrócił "Stary Johnny" - ten który na początku lat 90' częściej był pijany niż trzeźwy? Wtedy miał przynajmniej talent. A potem ją. Vanessę, która, jak sam twierdzi, "go uratowała". Kto teraz go uratuje?
Scenariusze widze dwa. Najpierw negatywny. Depp wpadnie w wir kiepskich ról i słabych filmów i jego gwiazda znacznie przyblaknie. Aż spadnie w dół i bedziemy oglądać Depp'a w serialach, próbującego odzyskać blask. Coś na wzór Tom'a Sizemore'a.
Pozytywny: Zrozumie co się dzieje. I wróci do gry. Moim ulubionym przykładem aktora, który zaliczył świetny come back w krótkim czasie jest Christian Bale. Po roli Batmana w "Batman: Beginns" uwierzył, że zbawi świat. Denna rola w "Wrogowie Publiczni", słaby "Terminator", a w obu zagrał jak w Batman'ie (vide: Depp i jego "Jack'i Sparrow'y"") i cisza. Kolejny Batman - "The Dark Knight" Kilka skandali z wybuchami gniewu. Aż facet przyjął rolę... drugoplanową. Wrócił do gry robiąc krok w tył. Bale miał już status takiej gwiazdy, że drugi plan to było spore zaskoczenie. Amen. Przyjął rolę w "The Fighter" i sam zjadł cały film. Maestria. Pokazał wielkie umiejętności, którymi tak imponował przed "Batman'ami". W KAŻDEJ scenie z jego udziałem ciężko było odwrócić wzrok. Ciężko było nie klaskać z zachwytu. Zrobił ten krok w tył, by zrobić dwa na przód. I dostać tego tak zasłużonego i wyczekiwanego Oscar'a.
I tego życzę Johnny'emu. Powrotu. Kroku w tył. Pokory. Takiej roli, najlepiej drugoplanowej, która pokaże nam, ale przede wszystkim jemu - że nadal potrafi. Że ten talent nie zatracił się przy odgrzewaniu tych samych min, przy zjadaniu własnego ogona. Na razie na horyzoncie ni widu, ni słychu takiego przełomu. Dalej brnie w te same klisze. Zapewne rozstanie z Vanessą mu nie pomaga. Ale trzeba czekać. Może jeszcze wróci TEN Depp. Oby.
Tekst zainspirowany ostatnim "hot news'em" o rozstaniu JD z Vanessą Paradis. To może oznaczać wszystko. Może też nie mieć znaczenia. Lecz taka wiadomość, o rozstaniu po 14 latach - co tu ukrywać - najnormalniejszej i najukochańszej pary w szołbiz'ie, musi dawać do myślenia. Z Johnnym nie jest dobrze. Ale nie jego życie prywatne mnie interesuje. Raczej to co pokazuje na ekranie. A właściwie czego nie pokazuje. Z jednego z najciekawszych, najbardziej oryginalnych i uzdolnionych aktorów - stał się ekspertem od "odgrzewania kotletów". Nie zrozumcie mnie źle (często używam tego frazesu...) - uwielbiam Depp'a. Ale tego Depp'a do 2005 roku. Uwielbiam Depp'a z "Edwarda Nożycorękiego". Z "Ed'a Wood'a". Z "Co gryzie Gilberta Grape'a". Z "Benny & Joon" (świetna rola Depp'a - kto nie oglądał - warto!!), z "Donnie Brasco" (nie dał się zjeść Pacino), z "Fear and Loathing in Las Vegas" i wielu innych.
Aż w końcu dochodzimy do dwóch przełomowych ról. Przełomowych rzecz jasna moim zdaniem. Pierwsza: Jack Sparrow w "Piratach z Karaibów". Kto nie lubi tego filmu i tej roli? Wydaje się być jasne dlaczego przełomowa. Ugruntowała jego pozycję w stawce aktorów, dała sławę i pieniądze. No i była zagrana tak, jak nigdy wcześniej. Idealna dla Depp'a. Skrajny dziwak i odludek. Szarmancki drań, z fartem sięgającym niemal poziomu jego intelektu. Ale jest też przełomowa z innych względów. O tym później!
Druga: "Marzyciel". Sam nie wiem co o tej roli napisać. Geniusz? Maestria? Szczyt? To za mało. Każdy kto widział, wie co mam na myśli. Piękny film, piękna muzyka - chciałoby się rzec - piękny Depp. Perfekcja. Z żalem przyjąłem informacje o braku Oscar'a. Wygrał Jamie Foxx. Ale żal pozostał.
I mimo iż oba filmy dzielą zaledwie dwa lata, okazały się tak ważne dla Depp'a. Obie okazały się sukcesem. Czyli co dalej? Logicznie rzecz biorąc: lepsze scenariusze, lepsze filmy, większa stawka - wreszcie Oscar. Nie-e! Równa pochyła. I tu wracamy do dalszej przełomowości "Piratów". Tak bardzo się spodobał, że wytwórnie tylko takiego Depp'a chciały widzieć. Dziwnego. A on sam dał się zaszufladkować. Chętnie przyjmował takie role. Dopadła go szarość po roli Jack'a Sparrow'a. Najpierw ta jaśniejsza. Później ta ciemna, niemal czarna.
A więc - mała retrospektywa wybranych filmów po "Marzycielu":
-"Sekretne Okno" - film ok, ale bez fajerwerków, kolejny dziwak rodem od Depp'a.
-"Charlie i fabryka Czekolady" ABSOLUTNIE najgorszy film duetu Deep - Burton. Dno totalne i Depp grający Jack'a Sparow'a ver 2.0
-Kolejne dwie części "Piratów" - ok, ale ile można?
-"Sweeney Todd" - zarówno film jak i Depp ok, ale Depp znowu gra dziwaka. Nominacja do Oscar'a? ...
-"Wrogowie Publiczni" - czekałem na ten film z wypiekami. Depp - Bale to duet jak mi się marzył od dawna. Osoba reżysera (Michael Mann) dodatkowo podgrzewała atmosferę. I co? Wyszło nijak. Takie "Heat" tegoż reżysera, w latach 20' i tak pi razy drzwi - 3 razy gorsze. Bale zawiódł na całej linii, był drewniany jak Torres w Chelsea, Depp jakoś się wybronił, bo nie miał konkurenta. Ale film był wielkim rozczarowaniem. Ostatnie dobra rola Depp'a. Szkoda, że w słabym filmie.
-"Turysta" - szkoda oglądać i oceniać. Po 30 minutach nie wytrzymałem i wyłączyłem. Tragedia. Plastik w postaci Jolie i naszego ulubieńca. Straszne naprawdę
-"Alicja w krainie Czarów" - drugi najgorszy film duetu Depp - Burton. Pusta wydmuszka, ze świetnymi efektami, bez ŻADNEGO przekazu. Deep gra Jack'a Sarrow'a ver 3.0. Fatalnie
-Kolejni "Piraci" - kolejny odgrzewany kotlet, kolejna strata czasu. Geoffrey Rush zjadł Johnny'ego na przystawkę. Zero klimatu poprzednich części. Amerykanie nie dali się już nabrać. Klapa w USA. Tylko zagraniczny box office ratuje ten okręt przed zatonięciem. Dając gwarancję (niestety) kolejnej części. Kiedy Europa znudzi się JD?
-"Dziennik zakrapiany rumem" - czyli kolejny dziwak (alkoholik) w kolekcji Depp'a, kolejna klapa w USA. Mówiono o Oscarze, wyszło - nic.
I tu pojawiają się dwa kolejne filmy. Obu jeszcze nie widziałem. Tylko jeden jest w kinach. "Mroczne Cienie" I znowu Deep - Burton. Czytałem recenzje Amerykanów - znowu dno. Czytałem też europejskie- oczywiście zachwyceni i zapatrzeni. Ale patrząc na to jak przyjęto ostatnich "Piratów" - Amerykanie chyba mają racje. Kolejny dziwak od Depp. Tym razem wampir (modła na "Twihlight"?). Film, który jeszcze nie wyszedł i ma ogromne problemy z budżetem (wytwórnie chyba widzą, że Deep już się nie sprzedaje) "The Lone Ranger". Sugerując sie zdjęciami z produkcji - bez zaskoczeń - znowusz dziwak. Tym razem Indianin.
Może oceniam go zbyt surowo. Ale trzeba przyznać - kiedy Depp ostatnio zagrał porządną rolę? Takiego normalnego faceta, ze swoimi problemami? Ze swoimi marzeniami? Granie wszelkiej maści dziwaków i wariatów wychodzi mu świetnie. Ale ile można? Patrząc na wyniki box office'u - to już się przejadło. Aktor, który miał w najbliższym czasie sięgnąć po Oscar'a, stał się aktorem sięgającym po nominacje... Teen Choice. Niech to samo przemówi za siebie. Z samego szczytu, na sam dół. Ach ta szarość. Ma tyle odcieni, czyż nie?
I co dalej Panie Depp. Rodzina Panu się rozpadła - czyli nie jest dobrze. Czy już sam widzi jak się stacza? Czy to kryzys wieku średniego - chwilowa sodówa już nie tak młodego faceta? Czy może wrócił "Stary Johnny" - ten który na początku lat 90' częściej był pijany niż trzeźwy? Wtedy miał przynajmniej talent. A potem ją. Vanessę, która, jak sam twierdzi, "go uratowała". Kto teraz go uratuje?
Scenariusze widze dwa. Najpierw negatywny. Depp wpadnie w wir kiepskich ról i słabych filmów i jego gwiazda znacznie przyblaknie. Aż spadnie w dół i bedziemy oglądać Depp'a w serialach, próbującego odzyskać blask. Coś na wzór Tom'a Sizemore'a.
Pozytywny: Zrozumie co się dzieje. I wróci do gry. Moim ulubionym przykładem aktora, który zaliczył świetny come back w krótkim czasie jest Christian Bale. Po roli Batmana w "Batman: Beginns" uwierzył, że zbawi świat. Denna rola w "Wrogowie Publiczni", słaby "Terminator", a w obu zagrał jak w Batman'ie (vide: Depp i jego "Jack'i Sparrow'y"") i cisza. Kolejny Batman - "The Dark Knight" Kilka skandali z wybuchami gniewu. Aż facet przyjął rolę... drugoplanową. Wrócił do gry robiąc krok w tył. Bale miał już status takiej gwiazdy, że drugi plan to było spore zaskoczenie. Amen. Przyjął rolę w "The Fighter" i sam zjadł cały film. Maestria. Pokazał wielkie umiejętności, którymi tak imponował przed "Batman'ami". W KAŻDEJ scenie z jego udziałem ciężko było odwrócić wzrok. Ciężko było nie klaskać z zachwytu. Zrobił ten krok w tył, by zrobić dwa na przód. I dostać tego tak zasłużonego i wyczekiwanego Oscar'a.
I tego życzę Johnny'emu. Powrotu. Kroku w tył. Pokory. Takiej roli, najlepiej drugoplanowej, która pokaże nam, ale przede wszystkim jemu - że nadal potrafi. Że ten talent nie zatracił się przy odgrzewaniu tych samych min, przy zjadaniu własnego ogona. Na razie na horyzoncie ni widu, ni słychu takiego przełomu. Dalej brnie w te same klisze. Zapewne rozstanie z Vanessą mu nie pomaga. Ale trzeba czekać. Może jeszcze wróci TEN Depp. Oby.
piątek, 15 czerwca 2012
So I'm Breaking the Habbit Tonight - czyli krótka notatka o Linkin Park
Szczerze, to pierwszy "muzyczny" post miał być o Marylin'e Manson'ie. Jednak po tym co widziałem na Orange Warsaw Festival, wybrałem Linków. Tych niesamowitych chłopaków z problemami jak nasze, a może i większymi.
Nie będę się aż tak rozpisywało ich muzyce, choć z akapit na to poświęcę. Chce sobie porozmyślać o NICH. O tym co ICH teksty i muzyka mówi o NICH. Czyli co tak naprawdę mówi o NAS. Nie opieram się na ich oficjalnych, czy nieoficjalnych biografiach. Tylko na tekstach. I troche na wikipedii :D Dlatego nie traktujcie tego jako obrazy. To tylko myśli.
Nie zrozumcie mnie źle - nie jestem ich fanem od OWF. Chyba każdy z nas w mniejszym, czy większym stopniu oszalał na punkcie "Meteor'y" w 2003 roku. Część pewnie była z nimi już od 2000 roku, od "Hybrid Theory". Ja jednak oszalałem właśnie w 2003 roku. Jak chyba 3/4 moich rówieśników. Żywiołowe "Faint", genialne "Somwhere I Belong' z równie świetnym i pełnym wyrazu teledyskiem. Liryczne "Breaking the Habbit" z klipem tak wymownym, że aż mowę odbiera. Oszalałem. Właśnie. Czemu? Przecież to czysty nu-metal, z mieszanką hip-hopu i elektroniki <zwłaszcza w dzisiejszej twórczości, co mi średnio odpowiada i jak się orienyuje - zatwardziali fani też nie pieją z zachwytu>. Mnóstwo było i jest takich zespołów. Od Peppersów po P.O.D., czy na Limp Bizkit i Kornie kończąc. Czym zespół Mike'a Shinody i Chester'a Bennington'a nas tak poruszył? Chyba autentycznością, kontaktem z fanami. Pomysłem na klipy, pełne przekazu. No na pewno.
Teksty. Mało, który zespół jak LP pisze takie teksty. Zaskakująco - nie o miłości, nie o imprezach i bzykaniu cycatych, puszczalskich studentek, czy życiu gwiazdy rocka. Piszą jak zajebiście trudno jest być młodym i innym niż reszta. Jak trudno być wyrzutkiem. Nie ma takiej piosenki na "Meteora'rze", z którą bym się nie utożsamiał. Bo chłopaki nie zawsze byli "on top". Mieli swoje problemy. Musieli mieć. To słychać. Słychać kiedy Chester wykrzykuje w "Points Of Authority" o tym, że nie chce już cierpieć za to, że kogoś wcześniej skrzywdzono. Kiedy Mike rapuje, że wina jest jego, że jest pusty i samotny w "Somewhere I Belong". Kiedy razem w "Numb" mówią nam, że ok jest być sobą. Że nie ok jest kiedy inni chcą nas widzieć w ich butach, kiedy każą nam spełniać ich nie spełnione marzenia. Zapewne adresują to do rodziców, co jawnie pokazuje teledysk. "Numb". Tak bardzo się identyfikuje z tą piosenką, że czasem mam szklanki w oczach słuchając tego, zwłaszcza, kiedy jedna bliska osoba rani mnie swoimi oczekiwaniami i niezadowoleniem z braku ich spełnienia... Mięczak - wiem.
Każda piosenka, to hymn dla samotnika i indywidualisty. Dla kogoś totalnie nierozumianego. Mogę nawet stwierdzić, a nawet odważę się to zrobić, że LP to zespół, dla "nerdów". Bo czym innym oni są? Zakompleksieni jak cały naród polski razem wzięty, zapatrzeni w mangę i animę. Uwielbiający kulturę Japonii <zasługa Mike'a - mającego japońskie korzenie>. Widać to w teledyskach. Profesjonaliści w każdym calu. Czy to trzeba zaśpiewać balladę, czy wydrzeć ryja do mikrofonu. Zawsze przygotowani, zawsze bez skandali. No kurde nerdy. Udzielający się społecznie. Blisko fanów. Kiedy usłyszałem, że nagrali wyjątkową wiadomość dla ich fana, małego dzieciaka umierającego na raka - mój podziw nie miał granic. A to nie są i nie były wyjątki. Oni są po prostu zniszczeni. Jak my. Znają swoje wady. Są świadomi, że nie są idealni, że mimo popularności - nadal są zniszczeni. Zniszczeni przez życie. Przez rodzinę. Przez katów jakimi potrafią być rówieśnicy. Przez własne błędy. I wiecie co? Przekuli te wszystkie krzywdy, wady, błędy i żale jakie ich spotkały na coś wyjątkowego. Mieli odwagę się zebrać, szczerze i bez wazeliny opisać to, oprawić w kawał potężnej muzyki i przekazać nam. Żebyśmy i my mieli odwagę. Przełamali swój zwyczaj. Powiedzieli co czują.
Koncert był niesamowity. Była polska flaga. Polskie koszulki. Był kawał emocji na scenie i pod nią. Każda piosenka odśpiewana przez wszystkich razem i każdego z osobna. Widziałem, że chłopaki byli troche zszokowani takim przyjęciem. Cieszy mnie to. To znaczy, że te wszystkie teksty trafiły i do nas. To znaczy, że i my nie chcemy być ignorowani. Że chcemy znaleźć miejsce gdzie pasujemy. Może czas być tym kim naprawdę jesteśmy? Do dzieła.
Nie będę się aż tak rozpisywało ich muzyce, choć z akapit na to poświęcę. Chce sobie porozmyślać o NICH. O tym co ICH teksty i muzyka mówi o NICH. Czyli co tak naprawdę mówi o NAS. Nie opieram się na ich oficjalnych, czy nieoficjalnych biografiach. Tylko na tekstach. I troche na wikipedii :D Dlatego nie traktujcie tego jako obrazy. To tylko myśli.
Nie zrozumcie mnie źle - nie jestem ich fanem od OWF. Chyba każdy z nas w mniejszym, czy większym stopniu oszalał na punkcie "Meteor'y" w 2003 roku. Część pewnie była z nimi już od 2000 roku, od "Hybrid Theory". Ja jednak oszalałem właśnie w 2003 roku. Jak chyba 3/4 moich rówieśników. Żywiołowe "Faint", genialne "Somwhere I Belong' z równie świetnym i pełnym wyrazu teledyskiem. Liryczne "Breaking the Habbit" z klipem tak wymownym, że aż mowę odbiera. Oszalałem. Właśnie. Czemu? Przecież to czysty nu-metal, z mieszanką hip-hopu i elektroniki <zwłaszcza w dzisiejszej twórczości, co mi średnio odpowiada i jak się orienyuje - zatwardziali fani też nie pieją z zachwytu>. Mnóstwo było i jest takich zespołów. Od Peppersów po P.O.D., czy na Limp Bizkit i Kornie kończąc. Czym zespół Mike'a Shinody i Chester'a Bennington'a nas tak poruszył? Chyba autentycznością, kontaktem z fanami. Pomysłem na klipy, pełne przekazu. No na pewno.
Teksty. Mało, który zespół jak LP pisze takie teksty. Zaskakująco - nie o miłości, nie o imprezach i bzykaniu cycatych, puszczalskich studentek, czy życiu gwiazdy rocka. Piszą jak zajebiście trudno jest być młodym i innym niż reszta. Jak trudno być wyrzutkiem. Nie ma takiej piosenki na "Meteora'rze", z którą bym się nie utożsamiał. Bo chłopaki nie zawsze byli "on top". Mieli swoje problemy. Musieli mieć. To słychać. Słychać kiedy Chester wykrzykuje w "Points Of Authority" o tym, że nie chce już cierpieć za to, że kogoś wcześniej skrzywdzono. Kiedy Mike rapuje, że wina jest jego, że jest pusty i samotny w "Somewhere I Belong". Kiedy razem w "Numb" mówią nam, że ok jest być sobą. Że nie ok jest kiedy inni chcą nas widzieć w ich butach, kiedy każą nam spełniać ich nie spełnione marzenia. Zapewne adresują to do rodziców, co jawnie pokazuje teledysk. "Numb". Tak bardzo się identyfikuje z tą piosenką, że czasem mam szklanki w oczach słuchając tego, zwłaszcza, kiedy jedna bliska osoba rani mnie swoimi oczekiwaniami i niezadowoleniem z braku ich spełnienia... Mięczak - wiem.
Każda piosenka, to hymn dla samotnika i indywidualisty. Dla kogoś totalnie nierozumianego. Mogę nawet stwierdzić, a nawet odważę się to zrobić, że LP to zespół, dla "nerdów". Bo czym innym oni są? Zakompleksieni jak cały naród polski razem wzięty, zapatrzeni w mangę i animę. Uwielbiający kulturę Japonii <zasługa Mike'a - mającego japońskie korzenie>. Widać to w teledyskach. Profesjonaliści w każdym calu. Czy to trzeba zaśpiewać balladę, czy wydrzeć ryja do mikrofonu. Zawsze przygotowani, zawsze bez skandali. No kurde nerdy. Udzielający się społecznie. Blisko fanów. Kiedy usłyszałem, że nagrali wyjątkową wiadomość dla ich fana, małego dzieciaka umierającego na raka - mój podziw nie miał granic. A to nie są i nie były wyjątki. Oni są po prostu zniszczeni. Jak my. Znają swoje wady. Są świadomi, że nie są idealni, że mimo popularności - nadal są zniszczeni. Zniszczeni przez życie. Przez rodzinę. Przez katów jakimi potrafią być rówieśnicy. Przez własne błędy. I wiecie co? Przekuli te wszystkie krzywdy, wady, błędy i żale jakie ich spotkały na coś wyjątkowego. Mieli odwagę się zebrać, szczerze i bez wazeliny opisać to, oprawić w kawał potężnej muzyki i przekazać nam. Żebyśmy i my mieli odwagę. Przełamali swój zwyczaj. Powiedzieli co czują.
Koncert był niesamowity. Była polska flaga. Polskie koszulki. Był kawał emocji na scenie i pod nią. Każda piosenka odśpiewana przez wszystkich razem i każdego z osobna. Widziałem, że chłopaki byli troche zszokowani takim przyjęciem. Cieszy mnie to. To znaczy, że te wszystkie teksty trafiły i do nas. To znaczy, że i my nie chcemy być ignorowani. Że chcemy znaleźć miejsce gdzie pasujemy. Może czas być tym kim naprawdę jesteśmy? Do dzieła.
piątek, 8 czerwca 2012
No i zaczyna się!
Zostały już można by rzecz sekundy. Biorąc pod uwagę jak długo czekaliśmy na Euro 2012, właśnie sekundy dzielą nas od pierwszego meczu. Kolejnego meczu otwarcia dla Polaków. Niestety poprzednie nie wyszły jak planowaliśmy. Przed każdą imprezą z udziałem Reprezentacji Polski były wielkie nadzieje - na Mundialu 2006 i Euro 2008. Oba zakończyły się schematem - mecz otwarcia, mecz o wszystko, mecz o honor. Oby teraz, w 2012 roku ten schemat został przełamany. I nie chodzi mi już nawet o walory sportowe - wiadomo, fajnie jakbyśmy osiągnęli jakiś sukces (wyjście z grupy). Ale niech tym naszym Orzełkom z Biedronki się uda dla nas. Dla Polaków, którzy przechodzili różnego rodzaju utrudnienia związane z budową stadionów i autostrad. Dla firm, które się tym zajmowały. Dla kibiców, którzy przeżywają tak niesamowity "hura optymizm", że ewentualna klęska dziś będzie jak nóż w serce.
OK nie wszystko się udało. Autostrad nie ma, metra nie ma, Warszawa rozkopana. Ale tak wiele mimo wszystko się udało. Stadiony są. Kibice polscy pokazują, że przysłowiowa polska gościnność to nie żart. Zagraniczne gwiazdy światowego formatu są zachwycone bazami, przywitaniem, atmosferą. Jest święto. Są flagi (nie rozumiem ludzi narzekających na to, że pojawiły się flagi - pokażmy, że jesteśmy przywiązani do barw, chociażby teraz, jeśli nie na codzień). Już słyszę za oknami okrzyki i trąbki. Jest w narodzie nadzieja. Że musi się udać. Błagam. Niech się uda.
I mimo iż nadal jestem sceptycznie nastawiony do kadry jako takiej - mecze sparingowe Niemcy i Portugalczycy potraktowali jak rozgrzewkę i do Smudy jako trenera - może to on nam jest potrzebny. Swój, prosty chłop, co zmotywuje naszych chłopaków. Im taktyka nie potrzeba. Im potrzeba kogoś z wiarą w ich umiejętności i zwycięstwo. Oby Smuda takim trenerem się okazał. Oby mój sceptycyzm był błędny.
Dlatego na niecałe 50 minut przed rozpoczęciem Euro - Do boju Polsko! I oby ta pieśń trwała z Wami przez co najmniej 3 mecze grupowe i ćwierćfinał! Czas wymazać ze śpiewnika "Nic się nie stało"!
OK nie wszystko się udało. Autostrad nie ma, metra nie ma, Warszawa rozkopana. Ale tak wiele mimo wszystko się udało. Stadiony są. Kibice polscy pokazują, że przysłowiowa polska gościnność to nie żart. Zagraniczne gwiazdy światowego formatu są zachwycone bazami, przywitaniem, atmosferą. Jest święto. Są flagi (nie rozumiem ludzi narzekających na to, że pojawiły się flagi - pokażmy, że jesteśmy przywiązani do barw, chociażby teraz, jeśli nie na codzień). Już słyszę za oknami okrzyki i trąbki. Jest w narodzie nadzieja. Że musi się udać. Błagam. Niech się uda.
I mimo iż nadal jestem sceptycznie nastawiony do kadry jako takiej - mecze sparingowe Niemcy i Portugalczycy potraktowali jak rozgrzewkę i do Smudy jako trenera - może to on nam jest potrzebny. Swój, prosty chłop, co zmotywuje naszych chłopaków. Im taktyka nie potrzeba. Im potrzeba kogoś z wiarą w ich umiejętności i zwycięstwo. Oby Smuda takim trenerem się okazał. Oby mój sceptycyzm był błędny.
Dlatego na niecałe 50 minut przed rozpoczęciem Euro - Do boju Polsko! I oby ta pieśń trwała z Wami przez co najmniej 3 mecze grupowe i ćwierćfinał! Czas wymazać ze śpiewnika "Nic się nie stało"!
Subskrybuj:
Posty (Atom)